A CAMISA DO HOME FELIZ

Dixo don Mariano Rajoy na Coruña que unha señora lle pedíu que nos devolvese a felicidade. Boa petición a da muller. A ser felices é o que aspiramos a grande maioría das persoas. Non estivo mal tampouco o aspirante á presidencia do goberno ao prometer devolverlla a ela e a todos nós. Os políticos algo han prometer metidos en campaña. Hai costume de contratastar o resultado da xestión coas promesas e, como a felicidade é  tan subxectiva que non hai parámetros para cuantificala, as comparanzas despois son imposibles.

Incluso farían todos ben en prometela e máis cando se adoita contrapoñer a felicidade e a riqueza, que é medible, comparable, susceptible de ser tratada pola estatística e anda fugada para millóns de xente. Terán escoitado con frecuencia que os cartos non dan a felicidade e aínda hai que cre que os pobres son os que, paradoxalmente, gozan de máis ventura nesta e na outra vida.

A felicidade é moi doada de ofrecer, de repartir e ata de ser teoricamente anticipada. Nas festas de Nadal abúsase da palabra felicidade sen tasa. Nos recordatorios da miña primeira comuñón puxeron, segundo o uso, que era o día máis feliz da miña vida. Pola contra, roubáronme o único paraugas que había na casa mentres me confesaba. Na misa da comuñón pisáronme o veo e tiven que o levar roto na procesión do mediodía con desgustos. Aínda sendo nena piadosa, vin que non se cumpriu o augurio.

Nos contos populares, didácticos e morais para suplir a educación que non se lle daba ao pobo, a felicidade vai tamén unida á pobreza, quizabes para evitar a cobiza e curarse en saúde de non ter. Cando príncipes e princesas casaban despois de viviren unha chea de peripecias obstaculizadoras do xuntoiro acababan felices, pero non falan estas historias do produto interior bruto, a prima de risco, as cifras de paro, nin da crise na gobernanza.

A FELICIDADE

A FELICIDADE

Entre estas narracións, a máis explícita é a do rei que enfermou e os curandeiros opinaron que só podería porse ben coa camisa dun home feliz. Daquela botáronse os emisarios ao camiño para buscalo e pedirlla en ben da saúde do monarca. Apareceu un velliño que confesou selo inmensamente. Cando lle pediron a camisa, dixo que non a tiña porque era moi pobre. O conto non especifica que foi da saúde do rei, pero si aconsella que o mellor que se pode prometer nestas eleccións é a felicidade ao clásico modo.

Advertisements

¿QUE FACEMOS CUN PAN DE CANCELADA?

Este enorme pan -non lle calculo o peso, pero está nunha fonte grande- é froito da mestura de centeo e trigo, amasado á man, cocido en forno de leña varrido con xesta, temperado na cocedura, denso, moreniño, equilibrado e resitente ao tempo máis aló da semana.

Os tres ou catro primeiros días é delicioso con calquera compango. Non coñezo alimento co que non acaia. De forcado ou de culler, salgado, doce ou picante, calquera cousa que se acompañe cunha talladiña deste pan ve multiplicadas as súas posibilidades gastronómicas nunha simbiose da que que todos saen gañanciosos.

Algo máis adiante, é aconsellable pasalo pola torradeira, que lle dá testura nova e o aroma apetecible do pan quente. É tamén o momento de convertelo en sopas de allo –se hai auga de cocer repolo ou coliflor para estas sopas serán unha delicia- ou nunha versión enxebre, escorridas as finas rebandas daspois de as cubrir con auga fervendo, coroándoas unha magra de xamón e un ovo partido, todo e cuberto coa calor dun bo rustrido.

Camiñando cara o fin, chégalle o punto de pasar pola tixela en picatostes para o chocolate ou en rebandas para termar duns ovos estrelados coas meixelas coloreadas por un chisco de pemento.

PAN DE CANCELADA

PAN DE CANCELADA

Se os restaurantes coidasen con esmero a gastronomía do pan, este de Cancelada sería un catro estrelas nas súas cartas.