COA VOZ DA NOITE SEI DA MIÑA TRIBO

 

ELA TAMÉN MARCHOU

ELA TAMÉN MARCHOU

NA NOITE DO 34 ANIVERSARIO DA MORTE DE MIÑA NAI

Seguiu a tribo igual,

que non rompeu o ritmo que lle marcara a terra

pola miña chegada.

Ela,

desfeito xa o milagre do seu ventre,

sacábame á noitiña,

púñame na soleira da porta leste

para afacerme os ollos,

contra a coloración da rosa das montañas

que era lila e azul,

a ver a miña tribo

e a ser dela.

Eu zugaba da sombra deses montes

como do leite morno que manaba en silencio

namentres ela sometía ambos os seos

ós prodixios da lúa,

barco sagrado que sulcaba o ceo.

E desfacía risas interiores

canda as restras do pelo

bañándose na noite

para encherse de Venus, soñadora

deses outros espacios

que eran tamén da tribo e que ela vía

por entre o arcano máxico da noite.

Ensinoume a contar polas estrelas,

a nomear o ser de cada cousa coa palabra precisa

e a sementar a voz riba do vento

no caldeirón que queda en harmonía

coas ras, coas carricantas e cos grilos.

Seguiron os anciáns tomando o sol,

torcéndose co peso da propia leviandade,

madurando nos acios das súas mans

como parras no outono

e desaparecendo

na silente chamada que os borraba das portas

e mesmo da memoria.

 

Ela tamén marchou.

Era decembro e foise co desnivo

pola tristeza azul

dun ceo aterecido

sen paxaros.

E apareceu no olor da primavera,

na estrela máis brillante,

sen idade,

con longo traxe de veludo negro,

coa súa voz de noite que asegura

que a tribo segue igual,

que hai signos que conservan ós anciáns

en cada cousa

e que se poden ver os mapas das súas caras

durante o outono

nas follas secas,

e escoitarlles a voz no decorrer das augas

no mes de abril.

Nas hedras da clepsidra (1999)

Advertisements