PERMANENCIA NOS CAMBIOS

No fondo do calexón de Valcárcel, que salvaba un dos grandes desniveis de Becerreá, hoxe en escalinata, colocábase os tres e dezanoves do mes, días da feira, Victorino de Eixibrón cunha meniña eivada. É un dicir, porque non se lle podía botar a idade, mais así a chamaba el. Os abondosos transeúntes deixaban unha pequena esmola cabo dela. Para mover á caridade en tempos miserables, o postulante dicía –en castelán, lingua oficial tamén disto-: “Más vale dar que pedir, hermanos”. Ela sabíase protagonista e colaboraba na representación da súa gran desgraza. Naquela situación de indixencia, pai e filla vestían as peores roupas, que movían máis a compaixón. O cadro formaba parte da feira e a xente colaboraba ao sostenemento humilde dunha familia coñecida pola contorna e castigada  polo mal.

Cambian as performances –a actualización do vocabulario é miña-, mais ben pouco as raíces dos acontecementos humanos. Para poñer un exemplo, as procesións para arranxar os problemas dunha sociedade que os facía depender de Deus, convertéronse en manifestacións para esixirlles solucións ao gobernantes. Grazas á idade, as ansias por recuperar os primeiros anos e ao interese que me espertan os comportamentos sociais, tamén vexo parecidos en situacións, de antes e agora, con aparencia ben distinta.

RECICLAXE ARTÍSTICACambien a presenza da nena pola descrición a distancia. En vez de ser a meniña eivada do pobre home, supoñan que a acomodada muller fala dunha fermosa e anxelical filla abandonada por seu pai e desprezada pola súa madrasta. En lugar de vestir farrapos para dar pena, póñanlle á señora as mellores galas: altos tacóns en zapatos singulares, roupas de boa marca e atrevido deseño, maquillaxe de profesionais e enormes adobíos… No canto de situaren os feitos no calexón de Valcárcel, cavilen no glamour da televisión. Troquen tamén a vergoñenta esmola por pingues e envexados beneficios. Marquen a periodicidade en cinco días por semana, no lugar de dúas veces ao mes. Cavilen nun público enfervorizado que non sente compaixón, senón mesmo sana envexa. E poñan tamén en lugar do espírito de caridade o máis estudado marketing ao servizo da causa. ¿A que lles soa? Supoño que a una nota de actualidade.

Advertisements

2 opinións sobre “PERMANENCIA NOS CAMBIOS

Os comentarios están pechados.