A OCORRENCIA

Dixo o vento toleirón: “Aquí non sobra un anuncio”.

A OCORRENCIA

A OCORRENCIA

Advertisements

EVOCANDO UN AMOR

Recordarás a flor

e esvararás por ela en espiral

ao compás dunha música

de voda na que o branco

dun veo garda oculta

a cara dun amor

nacido nun non sei

cando nin onde.

Pero quizabes foi naquela flor

na que a abella libaba

o néctar dun engano.

Porque sabes que o amor é un engano

no que os labios preludian ese instinto

de fecundar a vida máis oculta

que se garda na flor.

E mirarás no espello das augas repousadas

se aparece esa flor

perdida por algures.

E daquela farase un remuiño

para que o teu recordo descenda en espiral

ao compás dunha música

de voda na que o veo

das augas che descubra

a cara dun amor que nunca viches.

AS CAIXIÑAS DOS MEDOS

Preguntábase,

mirándose no espello

que lle amostraba todos os días a mesma cara de onte,

se xa sería vella

e ante o silencio

iniciou un paseo de zapatillas gachas

ó interior do seu corpo.

Nadou baixo as fervenzas das aurículas,

sentouse moi a modo no xardín dos artellos

e seguiu o paseo das arboredas

dos tendóns outonais.

Pero non atopou a senectude

e seguiu máis adentro buscando frondes en viaxe infantil

onde tiña soterrados os seus medos,

uns medos que naceran perfumados de primavera

e que permanecían en caixiñas

que ora estaban recubertas con inocencia de chocolate

ora de frío lacerante como eses carambelos

que expenden as xeadas á beira dos tellados.

Despois abriunas como tantas veces

e atopou os seus medos tan resecos

que só eran poeira de palabras,

memoria inerte,

pura cecina de alma

manando da memoria coa racionalidade

da táboa de Pitágoras

e a criba de Eratóstenes.

Volveu da súa da viaxe.

Descubrírase vella e predisposta

a perderse no aire calquera tarde quén sabe cara ónde

como flor de cerdeira.

CECINA DE ALMA

CECINA DE ALMA

LAS CAJAS DE LOS MIEDOS

 

Se preguntaba,

mirándose al espejo

que le enseñaba todos los días cara de ayer,

si ya sería vieja

y ante el silencio

iniciou un paseo con zapatillas silenciosas

al interior del cuerpo.

Nadó en las cataratas de las aurículas,

se sentó despacito en el jardín de las articulaciones

y siguió el paseo de la arboleda

que bordean tendones otoñales.

Pero allí no encontró la senectud

y siguió más adentro buscando frondas en viaje infantil

donde tenía enterrados todos sus miedos,

miedos que habían nacido perfumados de primavera

e que permanecían en cajitas

que ora estaban recubiertas con inocencia de chocolate,

ora de frío lacerante igual que los carámbanos

que cuelgan las heladas en las aristas de los tejados.

Después las abrió como otras veces

y se encontró con miedos tan resecos

que sólo eran polvareda de palabras,

memoria inerte,

pura cecina de alma

manando de la memoria con la racionalidad

de la tabla de Pitágoras

y la criba de Eratóstenes.

Volvió de su viaje.

Ya se sabía vieja y predispuesta

a perderse en el aire cualquier tarde y quién sabe hacia dónde

como flor de cerezo.

CONTRA TODA RAZÓN

A morte de mulleres a mans das parellas acontece contra razón. Na cabeza na que se planifica tal crime debe entrar un dragón que aniquila de forma sanguinaria non poucas veces en presenza de fillos menores. Esta traxedia, a máis despiadada que poida darse, non está ligada nin á clase social, nin ao nivel de estudos, nin á idade do verdugo. Se non erradicamos este terrorismo doméstico, vivimos nunha civilización enferma. Fracasou a educación familiar, exercida maioritariamente polas mulleres, e a institucional que hai décadas promove a igualdade entre xéneros. E fracasan as leis e as medidas que tentan prevevenir  esta crueldade.

Cando escribo este artigo, os feminicidios en España xa foron seis neste ano e, por primeira vez, ningunha asasinada era estranxeira nin presentara denuncia. É a cifra máis alta no mesmo periodo desde que hai estatísticas. As raíces nas que se asenta esta senrazón son variadas, pero están o sentido de pertenza, o complexo de superioridade patriarcal e a falta de respecto á liberdade das mulleres a decidir sobre a súa vida. Sendo así, é de esperar que naquelas sociedades onde as mulleres non teñen recoñecidos legalmente os seus dereitos e a educación non se ocupou de erradicar un sistema que institucionaliza a submisión, a realidade é aínda máis arrepiante. Aí están as vergoñentas lapidacións públicas e colectivas como unha mostra de administración da inxustiza pola man que pode ser aceptada como xusta polas propias mulleres.

Esta connivencia das mulleres co maltrato ao seu propio xénero está moi relacionada coa falta de información que perpetúa a permanencia de crenzas e costumes ancestrais, moitas veces asociados á relixión. Nos casos de mutilación xenital –outra gravísima violencia contra o xénero feminino- son as mulleres quen a perpetran como un servizo á familia.

Canda as nosas sete vítimas, que poden ter aumentado cando este artigo chegue ás súas mans- Storay, unha muller de trinta anos da provincia de Kunduz, ao norte de Afganistán, foi asasinada polo seu home, coa axuda da sogra, por parir unha meniña cando esperaban varón. Seguro que nin o home nin a sogra nin a vítima sabían que a determinación do sexo depende dun cromosoma masculino. A educación no coñecemento, na igualdade e no respecto axudará ás mulleres a sacudir a carga da culpabilidade de Eva.

LOITO POR CADA MULLER ASASINADA