ORTOGRAFÍA DA DOR

Flor de ameixeira

Flor de ameixeira

Doado é recordar

que a dor escribe con ortografía

aprendida nalgunha primavera

iñantes de que canten os paxaros.

 

Eran as ameixeiras quen andaban na flor

pintando esa paisaxe inxenua e limpa

dun xardín xaponés.

 

Saíra o sol detrás das chuvias todas

e crebou o silencio,

que as abellas bailaban coas súas áas sonoras

para que fecundase esa brancura.

 

E daquela caeron entre o seu besbelleo

campás acompasadas canda as pétalas

que remove unha brisa

para avisar ao mundo da morte daquel pai

que para el nunca tivera rostro.

 

Tampouco non viu nada esa mañá

que viña tras do inverno,

pero ti describícheslle o xardín

que se tiña no aire

e el colleu a túa man

para aferrarse ao mundo

que se lle ía.

 

Esa mañá a dor

ditou as súas normas ortográficas

que quedan invisibles

agás a aqueles ollos

que soamente serven para o pranto

e a quen estende a man

para que o mundo siga.

 

 

 

PROCESIONARIAS

DEUS GREGO

DEUS GREGO

Cando empezou o milenio, andaba eu por este tempo no Peloponeso tomando folgos da grandeza das ruínas. A primavera xa chegara aos campos, que se cobren de anémonas vermellas e azuís como aquí de margaridas. Os penedos do chan, mármore en bruto, contrastan con algunhas das columnas truncadas de Olimpia que foron construídas con materiais deteriorables, como arenisca mesturada con cunchas. Aínda non andara por Atenas onde é máis doado descubrir que en Grecia levan nomes cultos as cousas máis comúns. Unha pasea ou toma un café na Praza Sintagma como se repasase nun libro a teoría da linguaxe para un exame complicado.

 

Nun camiño cercano á tumba de Agamenón vin unha ringleira de Thaumetopoea pityocampa, eiruga dun lepidóptero que nunca atopara. Eu pensaba que sabía moito de Grecia porque recollera informacións nos libros de texto ao longo de moitos anos. E así foi como mirei o Partenón e o auriga de Delfos que se conserva no templo dunha ladeira que se parece ás dos canóns do Sil co Ría de Arousa agardando no seu fondo. No que queda do templo que foron destruíndo os anos e as sacudidas sísmicas, está tamén o ómphalos, lugar no que a sibila se colocaba aspirando gases sulfúricos do interior da montaña por unha regandixa e saía facendo profecías. Unha profesora de linguas clásicas falounos de como había que interpretar estes designios emanados dos deuses: agardando a que acontecesen os feitos. “Irás volverás non morrerás na guerra”. A pausas e a entoación –as comas que faltan na escrita- poñíanse onde cumprise segundo o guerreiro morrera ou conseguise volver. Así, a sibila era infalible.

 

Grecia pareceume próxima e afastada a un tempo. Na antigüidade da que bebeu a cultura occidental, as procesionarias viaxaban como ensartadas nun fío. Un cordón vivo unido por feromonas cruza estes días os nosos camiños. A dianteira conduce o tren da praga cara os piñeiros para formar niños brancos onde acabar a metamorfose. Sen telas visto, estes anos estaban a se formar ao noso arredor grupos de procesionarias que camiñaban cara algures seguindo cegamente a condutora. E íanse asentando na economía europea para formar niños algodonosos desde os que zugar a seiva económica ata nos deixar nunha crise que volve ser outra procesionaria que non se sabe cara onde a conduce a guía. En Grecia xa fixo grandes estragos.

SAL DE MENCÍA

CARNE DE XATO CON SAL DE MENCÍA

CARNE DE XATO CON SAL DE MENCÍA

Unha, que non é de carnes, estivo o outro día xantando no asador O Pazo (Padrón). E quedei gratamente sorprendida por un entrecosto de xato galego adubiado finalmente con sal de mencía. Non facía de menos os manxares anteriores, pero si que sorprendeu, xa en principio, a miña vista. Ao seu lado viña tamén boi cebado, preparado da mesma maneira, pero eu estimo máis a carne de res nova que, no seu punto, como estaba a que hoxe piropeo, non ten parangón no meu padal.

Sobre os cortes que amosaban a cor sonrosada e primaveral do interior dun entrecosto selado na prancha, as raspas de sal tintadas polo mencía eran un bo presaxio de que na boca se volvería todo unha ledicia.

E si que o é. Díceo unha que non é de carnes nin de viños. Quen se anime a disfrutar desta experiencia, que pase por O Pazo e faga a proba. Abofé que me ha de agradecer este consello.

 

FORUM GASTRONÓMICO

PEIXE E MEL

PEIXE E MEL

A variedade gastronómica de Galicia e as súas posibilidades de desenvolvemento mostráronse este semana no Forum Gastronómico. O Palacio de Exposicións e Congresos de Santiago foi durante estes días un fervedoiro de xente arredor dos nosos mellores produtos de terra e mar. Desde as grandes pezas de costeletón de boi cebado envoltas en ambarino sebo ao mostrario dos mellores peixes, no Forum estaban tamén os máis escolleitos viños e aceites, e estupendos produtos elaborados.

 

A gastronomía galega é un dos motores de atracción turística deste recanto no que a terra e o mar son xenerosos cos comensais. Ao pensar na viaxe, a xente de fóra cavila en mariscos, peixes e carnes de calidade amañados de forma sinxela ou tratatos por grandes innovadoreas da cociña. Porque hai unha gran diversidade de produtos cos que se pode facer comida á que calquera padal lle quede agradecido. ¡Lástima que non se traten con respecto as patacas e non sexan as cultivadas por nós as que acompañen os pratos como secundarias doutras viandas máis coidadosamente seleccionadas! A meu xuízo, a restauración tería que mimar as tan nosas e ben aclimatadas patacas, así como a variedade do noso pan, tanto polo cereal utilizado como polo proceso de panificación.

 

Unha das estupendas experiencias que me proporcionou o Forum foi poder participar na fase final do concurso “Ouro doce en fusión”, onde os compoñentes do xurado tivemos ocasión de catar as oito creacións dos catro finalistas, dous estudantes de cociña e dous profesionais con petisco e sobremesa de cada participante. A idea de utilizar o mel galego con denominación de orixe na elaboración de pratos de alta gastronomía porporcionáranos xa a oportunidade de descubrir creacións moi prometedoras pero só a través da descrición dos ingredientes, o proceso de elaboración e a súa imaxe final. Xa no Forum, e co prato a disposición dos sentidos, conquistáronnos Manel Oliveira, de Tapería Castelao, na categoría profesional, cos pratos “Xarda con Mel de Galicia e repolo o fume das herbas de San Xoán” e ”Falso couland de iogur ecolóxico e Mel de Galicia”. E na de estudante, Sergio Carrete coas creacións “Lombo de año con salsa de Mel de Galicia e cenorias” e “Mousse de chocolate branco e laranxa con interior de salsa de Mel de Galicia”. O peixe e o mel xuntos demostraron ter futuro.