SEMIPERÍMETRO POR APOTEMA

Ía cara o mercado que poñen as mulleres de Asados en Rianxo para traer hervellos, como lles chaman aos chícharos na miña terra. Aguilloada pola gorentía desta legume cando se cociña cun chisco de cebola, leituga e menta fresca, fíxenme con eles. Pero non máis poñerlles os ollos, veume á cabeza a frase “semiperímetro por apotema”. E como un trastorno obsesivo compulsivo impediume dedicarme a outra cousa que non fose a descifrala. Parecía unha fórmula matemática, pois perímetro pertence á xeometría e non á física. E a teima desprazouse a me explicar a súa aplicación, porque a tivera que aprender, aínda que nunca me servise para nada máis que para se interpor entre os hervellos e eu. Claro que en realidade todo serve para algo, como cavilei escoitando ao poeta palestino Mahmud Darwish. Só comprendía do discuso a preposición “en” e a forma “era”, pero dous anos de aprendizaxe do árabe fixéronme saber, que non é pouco, que os libros escritos nesa lingua empezan polo que nós consideramos final.

 

Pero volvamos á fórmula intrusa. Primeiro tiña que recordar que era a apotema, porque o de perímetro xa o sabía. Pero apotema trastocouse mesmo con apoteca, que é como lle din nalgures ás boticas. ¿E el sería unha fórmula química? Non parecía posible porque o perímetro non funciona na química e non ía ser fórmula mixta. Quería volver ao mundo dos hervellos e traer á memoria unha leituga de serie que tiña na casa, unha “iceberg” vulgar que non me gusta crúa pero que se deixa cociñar e desaparece deixando só un rastro lene que pón delicadeza entre a dozura dos hervellos e a forza da menta. Os trastornos obsesivos xa se sabe non son doados de vencer e, tal como os que tocan vinte veces unha raia ou lavan as mans sen se poderen reprimir, eu teimaba coa ledaíña formularia a ver se lle atopaba xeito, non ao feito de que se presentase así de súpeto senón a descifrala en si mesma, que era o único a que podía aspirar.

 

Nestas a vendedora, xa amolada por tan estraña actitude, díxome cun ton próximo ao cabreo: “Nin un céntimo menos de tres euros, que custa moito colleitalos e defendelos dos merlos”. E foi daquela cando puiden guindar o trastorno compulsivo, volver á realidade e renunciar, por esta vez a ver se baixan, á ambrosía dos hervellos frescos cociñados con cebola, leituga e algo de menta.

Advertisements

A ESPERA

Tería que lle ir cobrar á casa, aínda que houbese unha légoa.

Cando chegou á eira, viuno traspoñer por unha fiestra. Mais, ao berrar se había alguén, saíu un rapaz dicindo:

-Estou eu. O papá vai en Cormes e tardará en volver.

-Non teño présa. Podo agardar o que faga falta.

Sentouse nas escaleiras do hórreo e púxose a mirar de que lado viña o aire.

Pasadas dúas horas, el saíu dunha corte abrindo unha carteira  cando o rapaz ía cara o hórreo cun vaso de auga que lle pedira ela por favor.

-Papá, ¿vostede. non ía en Cormes? –preguntoulle póndose rubio como unha cereixa.

-Non se me terciou.

Ela volveu desandar a légoa cos cartiños no peto.

HÓRREO DA ZONA DE BERGANTIÑOS HÓRREO DA ZONA DE BERGANTIÑOS