NOITE DE SAN XOÁN

Vai pasar hoxe a noite de San Xoán,

señardade do lume,

agoiros de perigo na auga avolta.

Sobre a tona do río non nacen sabugueiros

e ovos, se os atopases,

serían chocos dunha serpe anfibia

reminiscencia inmunda doutro edén

no que naceu a culpa.

¿Onde buscar as noites que non son,

as que non houbo quen tornase a tempo,

todas as que deixamos de vivir

porque pasaron lonxe

aínda levando dentro

o que nunca quixemos

nin sentimos?

O río está tan orfo coma ti

da abenzoada flora

que che mantivo a crenza

dunha resurrección en albas puras

emerxendo das augas perfumadas.

Silva macha, fiuncho,

fieito, espantademos,

codeso, malva, menta,

verbena, herba abelleira,

nébeda, trevo, cálsamo,

romeu e artemisa.

Non podes estoupar

os tróqueles inflados

no rito que te envolve

xogando a vida entre a dixitalina

da divina inconsciencia.

Para atopar a noite de San Xoán

perdida por algures,

vívea en vixilia

mentres non chega o albor.

Daquela inclínate

a mirarte nas augas que atravesas

e agardan a túa imaxe serenada.

E seguirás a verte

como aínda fuches onte.

Sempre a resurrección é procurada

pero tan só se cumpre no desexo.

 

De “Remontar o río” (2011)

HERBAS DE SAN XOÁN HERBAS DE SAN XOÁN

Advertisements

6 opinións sobre “NOITE DE SAN XOÁN

  1. Fermosa poesía que ispe a alma das angurias ancestrais; daquelas que nos ancoran cando tentamos remonta-lo río, para desovar as insinanzas da vida morrendo río arriba, e ao tempo que morremos, dámos vida a outros que transitaran río abaixo a favor da vida, desa que vai fuxindo
    pouquiño a pouco de nós.

    Gústame

  2. Esa é a idea de todo o libro. Remontar o río, desprendéndose de todo o que se foi adquirindo no transcurso da vida. Un libro de reflexión e madurez que escribín durante esa viaxe na que o barco subiu o río en lugar de ir coa corrente cara o mar. Creo que che gustaría lelo. Publicarase axiña. Unha aperta.

    Gústame

  3. Nas cinzas desta mañá quedan as horas baleiras e as dores que feriron a nosa alma no pasado ano. Momentos de angustia e desalento que dan paso tralo rito máxico da superación ao rexurdimento da propia alma, cadaquén ave fenix de si mesm@. Neso andamos, xa teño plumas no lombo. Que gusto estar rodeada de pequen@s brux@s que nos enchen de alentos para seguir adiante, aínda que sexa río arriba. Grazas infinitas pola túa presenza. (Só podo ler a metade das letras, e outra metade non aparece no texto , así que se falta algunha mil perdóns).

    Gústame

    • Foi a primeira mañá da miña vida na que me lavei nesa auga. Baixou buscarma o Suso, connivente co rito. Era auga perfumada e lexeiriña. Auga transfigurada, abofé. Hai que afincarse nos ritos para poñer o pé na terra como símbolo de permanencia a través da comunión cos espíritos. Ser vella dá un instinto novo, o instinto da preparación para o camiño e atopar as pegadas para o poder seguir. Aperta grande.

      Gústame

  4. “E seguirás a verte

    como aínda fuches onte…”
    tamén ese último comentario me di moito.
    Inda que non te coñezo, mírome moito en tí, Helena, para ir aprendendo…

    Gústame

Os comentarios están pechados.