RIANXO, UN PARAÍSO DE IMAXES

Poida que fagamos unha hipérbole, que tamén esaxera a frase que intenta atraer turistas a estas terras da Arousa cun eslogan parecido, pero ímonos atrever a dicir que Rianxo é un paraíso para quen ande a procura de imaxes fotográficas. Falo de vila, parroquias, territorio, ceo e mar. Do Rianxo enteiro. Este recanto, pequena fisterra pola parte sur, ofrece unha chea de posibilidades para perpetuar momentos, resaltar detalles, captar matices da luz, cazar metáforas ou privilexiar puntos de vista, que todo isto ven a facer quen pón en marcha o obxectivo dunha cámara fotográfica con máis ou menos fortuna.

Para os amantes da arquitectura popular, aínda conserva as trazas dos devanceiros. Desde o campo comunal de hórreos de Meiquiz ata as enormes graneiras do Araño ou de Viturro, hai unha variedade moi ampla destas construcións, que reciben nomes ben diferentes en Galicia. Abandonadas, en uso agrícola e mesmo como elemento decorativo, teñen características propias do territorio mostrando non obstante ben diversas facturas e remates. Confeso o meu gusto polos cumes en forma de castelo e a sorpresa de ver o gato entronizado como defensor do millo contra a ratume. Hai tamén abondosos pombeiros, exentos ou na parte superior das casas, pasadoiros nas paredes das fincas e un que outro pousadoiro de feixes cabo dalgunha porta. Abondan os cruceiros e non esquezo tampouco as fontes-lavadoiro, as parras do aire e outros elementos importantes como os milenarios petróglifos que se espallan polas laxes. Verbo do mundo vexetal, avanzou demais a arboreda foránea, pero hai un xardín en cadansúa casa, florecidos a maior parte do ano coas máis variadas especies, mesmo de plantas que nos nosos habitats veñen sendo do interior. As rosas e as camelias son un cebo excepcional para quen anda á pesca destas raíñas das flores.

DANZA DAS AUGAS EN SETEFOGAS

DANZA DAS AUGAS EN SETEFOGAS

A súa condición de fisterra nunha ría con illas e illotes incrustados na paisaxe mariña e serras de separación dos ríos que lle entregan as augas, configura solpores singulares reflectidos no mar, que nalgúns días son ouro líquido por uns intres. Singulares os que poden fotografarse desde o Monte da Pena onde un que outro eucalipto solitario serve de contraste en primeiro plano e mesmo queda fermoso a contraluz.

Pero son as augas quen enchen as fantasías desta miña afección aparecida ao borde da Arousa. Hai marabillas ocultas nas pucharcas que deixa un trebón onde aparecen mesturadas luces, reflexos, sombras e restos de vexetación morta ou semiviva que todo xunto acaba configurando marabillosos cadros que chegan ata o abstracto. O pavimento de granito luído da vila, ben mollado e con auga almacenada nos desniveis, devolve edificios volcados e fai cadrar toda clase de liñas xeométricas e variedade de cores que aparecen aínda arriquecidos cando na Praza de Castelao hai colocadas luces que iluminaron a verbena da noite anterior.

E que dicir do mar, protagonista e esplendoroso medio? El é quen dá máis posibilidades de contidos. As faenas de pesca e marisqueo, as embarcacións, a presenza da visitante e elegantísima garceta que pasea pola ribeira, o momento de secado ao sol dos corvos mariños, a riqueza cromática e de textura dos refugallos deixados polas marés, as diferentes pegadas que aparecen nos areais…

VERBENA DA GUADALUPEVERBENA DA GUADALUPE

E quero facerlle honra ao lugar privilexiado para os reflexos e as deformacións das ondas que orixina o vento nas cheas, que é Setefogas. Dalgunha fotografías que teño tomado nesas circunstancias, unha vez traballada coas ferramentas que hoxe poñen ao noso alcance os programas informáticos, ten dito a pintora Ana Costas que evoca un cadro de Hundertwasser. Tamén nisto debe haber bastante hipérbole, pero as imaxes si que son sorprendentes.

Advertisements

MEMENTO

CEMITERIO DA CHAIRA LUGUESACEMITERIO DA CHAIRA LUGUESA

De non ter percorrido outra vez a beira daquel río, quizabes non o volvese recordar. Pero alí estaba o penedo de sentaren as tardes de xuño, baixados de cadansúa aldea porque non había escola polas tardes.

El falaba da tristeza do abandono materno e da admiración polo pai que criara os cinco irmáns… Ela cría que buscaba alí a nai, a protectora perdida.

Un día aguantaron a tronada durante os oito quilómetros que había ata o coche de liña dos venres. Chegaran mollados como pitos. Riron a gargalladas e miráronse de xeito diferente. Ela descubríu naqueles ollos azúis un enigma que nunca chegaría a comprender.

Desde as Milicias Universitarias do campamento de Monte la Reina, escribiulle varias cartas difíciles de responder. Eran longuísimos monólogos. E así acabou todo.

Ata  que se interpuxo o penedo do río de montaña.

Xa lle foi difícil recordar o segundo apelido. E, cando o tivo, foi mirar a Google que fora del. Estaba en Facebook, pero non o era. Tamén había a entrada de tres esquelas, pero só na terceira figuraba a familia. Seu pai, xa non. Os irmáns, a muller, fillo e filla, nora e xenro, e unha neta. E aparecía a nai que quería e odiaba a un tempo.

Morrera o día de San Martiño do pasado novembro. Ese día das castañas funerarias ela tamén sentira que morría un pouco.

Cos ollos perdidos nun azul de río, ceo e enigma, pechou a modo a fiestra do Google. E borrou dúas bágoas das pálidas meillelas.

UN IVE QUE NON CESA

En impreso solicitado por unha asociación galega que aspira a premio á conservación cultural europea indicase, en castelán, que se cubra en inglés ou francés porque non será lido noutra lingua. A responsable da lectura queda aleuta preguntándose quen manda logo na Europa outravolta raptada. O uso das linguas está ligado ao mando e o mando está na Alemania que receita a subida dun IVE que non cesa. Por iso a desorienta a escolleita dos idiomas. Pero Europa anda algo rara e así hai que aceptala.

Simultaneamente, andou unha peregrinatio laica de automóbiles a centros comerciais e gasolineiras para aprovisionarse co IVE calculado pola vella. Onte, nunha casa onde hai criaturiña recente, mostráronme o cuarto de invitados atestado de cueiros. Seica botaron contas e aforraron moito. E quen sabe se non haberá por aí naves industriais almacenando cueiros e similares por un precio inferior á subida do imposto. A medida, que é tan inxusta para os máis pobres como todos os impostos indirectos, resulta unha disuasoria para o aumento da natalidade que tanto precisamos. Da mesma maneira, sae tamén oneroso deixar este mundo pola carestía da sanidade privada –a pública está en regresión- e a do enterro, feito polo que as familias procurarán que non haxa nin nacementos nin decesos, empeñándose a fondo no labor. O noso estancamento demográfico mostrará, a partir de agora, unha pirámide levitando.

A aplicación da suba –antes moi rexeitadada por capitostes e capitostas do partido gobernante- aos diferentes produtos e servizos tamén é rara. Como se se adxudicase por  procedemento aleatorio, porque non parece que sequera siga a orde alfabética. Igualar o IVE dos servicios fúnebres ao dos espectáculos parecería unha irreverencia a primeira vista. Mais tomando repouso e pensando en Galicia, se cadra non vai tan descamiñado. Porque os enterros galegos teñen –e tiñan no pasado sobre todo- moito de celebración e non só relixiosa. Desde as ancentrais comidas funerarias compartidas, das que aínda eu teño participado sendo mociña, ata o encontro por excelencia dos parroquianos rurais que podían quedar xogando a partida na taberna ata 48 horas antes de volveren para a casa, é certo que os enterros sempre foron encontros especiais, incluso para comerciantes que facían negocios entre o canto do Dies Irae.

CEMITERIO DE ADINACEMITERIO DE ADINA

 

 

O LIEBSTER BLOG QUE ESTA BITÁCORA LLE CONCEDEU A SOLEDAD FELLOZA

Por un erro, tan involuntario como difícil de explicar, teño que aclarar que o premio Liebster Blog que esta bitácora lle concedeu á artista disciplinar Soledad Felloza, correspóndelle ao seu blogue http://soledadfelloza.com/la-caja, que non figuraba con este nome no artigo onde se dá conta das distincións.

Carretes de coloresCarretes de colores

La Caja de los Hilos é un engaiolador rincón por onde unha se deixa perder con gusto entre entre imaxes, a boa escrita e un personalísimo seguimento da actualidade cultural.

Parabéns, amiga, e as máis sentidas disculpas polo erro.