FOLLAS PALMERA

Os traxes viñan de Buenos Aires, que os mandaban os familiaress emigrados en paquetes.

Cando os clientes os traían á xastrería, o papá dicía que procedían do cemiterio de La Chacarita, pero a nena nunca llo creu. No taller facíanse tamén mortallas, que eran traxes de broma, sen forros nin petos e coa chaqueta aberta pola espalda para poder vestirllela aos defuntos. Os que chegaban de alén eran normais, aínda que xeralmente de tallas grandes, por iso había que encollelos segundo os tamaños dos novos propietarios.

Era un traballo que se facía de inverno, cando non había festas para estrear. Aquela roupa adoitaba ser de pano amante, nin frío nin húmido como a pana. Por iso lle gustaba a nena tela nos xoenllos, porque quentaba e daba gusto pasarlle a man. Algunhas veces, tamén ulía a perfume.

Ela desfacía por onde lle marcaban entre cotas feitas coa lispiña de xabrón que o papá usaba para pintar. Non había que descoser todo. Sempre podía quedar algún traballo aproveitable e era unha pena perdelo. Mentres, a señora Xenoveva, que viña alí quecer coa calor humana, recitaba cada pouco mirando para ela, como se dixese unha oración:

-O traballo dos nenos é pouco. E o que o perde é un louco.

E a nena ría. Gustáballe aquela velliña sen dentes que toconeaba co sono e, ao espertar, dicía cousas que soaban como cancións coa música da máquina Newman do papá ou da Singer da mamá.

Para desfacer as prendas había que meter nas costuras as coitelas de barbear que o papá xa non usaba e aínda ulían a pasta Lea. Eran follas Palmera como as que anunciaban os publicistas cun angazo na area da praia de La Concha, onde fora pasar uns días dalgúsn veráns coa mamá á casa dos parentes. Os homes debuxaban os anuncios e despois subían as ondas e ían borrando todo mentres pasaban uns vendedores berrando: “Al rico pirulí de La Habana”, que eran caramelos puntiagudos con pauciño, moi colorados e doces. Por un, deixábase meter na auga a pesar do medo que lle tiña. E sen chorar.

Recordábaos así durante o inverno mentres introducía a coitela, estirando ben cos dedos,  entre os fíos das costuras dos traxes que viñan de Buenos Aires, con moito coidado de non cortar o tecido, que estaba moi avisada. Pero as coitelas portábanse ben. Nin lle cortaban a prenda nin os dedos.

Sen aquel pano mol acariñándolle as mans, os xoenllos e as pernas, seguro que tería pasado moito frío naquela casa de montaña onde os invernos chegaban brancos ata as ventás.

ROUPA ROUPA

Advertisements

2 opinións sobre “FOLLAS PALMERA

Os comentarios están pechados.