A NOITE CEGA

RAÍCES

RAÍCES

A noite cega, inxenua

regálanos insomnios coa loucura

que chimpa a luz ausente, tan ausente

que as estrelas son rotos dun gran veo impasible,

o que cubriu os medos daquel primeiro humano

que abriu a boca, os ollos e os oídos

baixo do azul dos puntos cardinais

para labrar o mundo en seara virxe.

 

Polo noso revés, gala de ancestral peixe,

é a atávica noite quen nos volve á memoria

os imnúmeros versos que xa estaban escritos

iñantes que a cantiga dos paxaros

abrollara no aire celebrando o mencer

detrás da noite inxenua, tan inxenua

que vai tecendo o lazo

que nos xonce

e diverxe.

 

Dentro da noite inxenua

todos morremos mil millóns de veces

e mil millóns de veces regresamos

rescatados do negro,

abandonando a anaina máis feliz,

mantra de grilos,

multiplicados sempre en espiral

desde a sima dun mar que nos desvela

algarabía de aves

e un dosel fronteirizo de colores.

 

A noite é cega e inxenua

e déitase a durmir no borde dunha aresta

que racha o himen de seda en parto nidio

de existencia plural dispersadora,

que renace nas albas

e nos fai esquecer os sons dun órgano

que en catedral barroca

 

socaba os parapetos do recordo

co canto aterrador dun Dies irae.

Advertisements