O CABODANO DE ISAAC

TUMBA DE ISAAC EN BOISACA

TUMBA DE ISAAC EN BOISACA

A véspera de Reis cumpriuse o primeiro cabodano do pasamento do benquerido Isaac Díaz Pardo, home de ben, aprezado polo país que tanto lle debe, pois foi un polifacético artista e empresario que serviu a Galicia con xenerosidade.

Isaac Díaz Pardo está enterrado nun recanto singular, á entrada do cemiterio de Boisaca (Santiago de Compostela), un campiño que acolle a outros dous ilustres galegos, Ramón María del Valle-Inclán e Antonio Fraguas. Cabo das humildes sepulturas que gardan cadansúa singularidade creativa xuntáronse uns dous centos de persoas convocadas pola “Academia Real Isaac Díaz Pardo” (en proceso constituínte) para lle facer homenaxe cívica a quen foi a alma de Sargadelos e lle ofrecer tamén un agasallo que o amigo Lorenzo Varela lles deixou prometido aos “compañeiros da miña xeración mortos ou asesinados” nun poema escrito en 1954. “Quedei eiquí, lonxe das vosas sombras./ E gardo, coma un morto,/ no centro do silencio, da sede, da agonía,/ o día que vos poda levar á sepultura/ unha cesta de pombas e mazás”.

O acto literario-musical estivo coordinado polo que fora colaborador de Isaac, Xosé Ramón Fandiño. Nel fixeron uso da palabra oradores, poetas e rapsodas. Soaron alí poemas propios feitos ad hoc para ofrecer a Isaac Díaz Pardo, palabras de Antonio Machado dedicadas a Lorca e de Miguel Hernández, como agasallo extensivo aos fusilados na tristísima época na que Camilo Díaz Baliño, pai do homenaxeado, tamén o foi. Interviñeron así mesmo varios músicos con temas seleccionados en función das experiencias biográficas de Díaz Pardo. E detrás disto, riba da lápida cuberta de rosas e camelias, dúas rapaciñas fixeron a ofrenda da cesta das mazás e soltaron as dúas pombas. Antonio Fraguas e Valle-Inclán recibiron tamén parte das mazás compartindo así esta ofrenda.

É de agradecer ao grupo de persoas que andan a compoñer a “Academia Real Isaac Díaz Pardo” que o seu labor se iniciase coa organización deste acto tan entrañable a un home que recibiu moitas homenaxes nos últimos anos da súa vida e que segue merecendo moitos máis. E sobre todo é de louvar o gran labor que pretende levar a cabo, segundo anunciou o portavoz da mesma, o académico e escritor Xesús Alonso Montero. Cómpre para ben de Galicia estudar e difundir o material gráfico e textual do noso grande e meritorio creador.

Advertisements

ARS AMANDI

CHUVIA VERDE

CHUVIA VERDE

Como Villar asistía ás clases con asiduidade prusiana, convencérona para que latase unha de música porque xa ofendía tal insistencia. Aínda así, foille pedir permiso á profesora, que llo negou. Olano, desde atrás, improvisou advertíndolle que era unha cita urxente, que se non saía a deixaba o noivo porque tiñan que arranxar un malentendido. A profesora accedeu e Villar saíu rindo por un lado e culpabilizada por outro.

Non había tal cita nin tal noivo. Por raro que pareza, non recorda sentirse interesada por ningún rapaz, aínda que no último curso andase moito con L.B. unidos en amizade forte. Ata aos seus lles chegara alguén dicindo  que tiña noivo formal.

Pero nese curso incorporárase á Escola J.L., que, polo visto, se prendara dela a pesar de non teren aprenas trato. Aquel amorío foi inexplicable para ela e pertinaz para el. Villar axiña se enterou de que non prestaba os apuntes, moi organizados, se non llos pedían por ela, como quen pide por Deus, pero, como gustar sempre afaga, facíalle graza. Ata que apareceu de axudante na misa onde ela adoitaba ir comulgar, para lle sorrir con cara de anxo cando ela tomaba a forma. Daquela empezou a sentir agobio.

En chegando os Exercicios Espirituais –única actividade mixta, pero non revolta, que se celebraba no salón de actos- el botaba contas para ocuparen ambos o mesmo lugar en cadansúa rea, o tal para se axoenllaren xuntos diante do altar. Daquela oíase en murmurio desde atrás a marcha nupcial do Lohengrin de Wagner ata que volvían un tras doutra aos asentos. E así os tres días.

Villar non facía máis que escaparlle pero, xa entrado xuño, mentres preparaban o exame da reválida, caeu enferma dunhas anxinas fortísimas e el foina visitar á pensión da Ronda dos Caídos. Polo visto había quen lle proporcionaba información e era difícil escapar. Tras daquela visita, na que sentiu moita vergoña aínda que el fora todo corrección e agarimo, xa era igual. Acababa o curso e malo sería que o destino os volvese xuntar. E unha mañá que el pasaba en Vespa fronte ao Círculo das Artes parou para levala. E ela colocouse de paquete coa cabeleira ao vento. O alumnado que andaba polos arredores da Escola non daba creto á aquela visión, pero aplaudía a rabiar.

Tres anos máis tarde, coincidiron nun curso e saudábanse con mera corrección. Porque naquela  Vespa, aparcada con gran expectación do público sabedor do imposible romance, quedaran fosilizados, de xeito pouco explicable, tanto o agobio dela coma o namoro del.

 Aínda non chegara o verdadeiro tempo da ars amandi.