BATER COA REALIDADE

CARTA ONÍRICA

CARTA ONÍRICA

Provista do Registro escolar, libro obrigatorio de matrícula e asistencia; folios, sobres e selos; pouca roupa e algo de comida -moi pouca, porque se estropeaba- Villar regresou para facerse cargo da escola. O coche de liña da media mañá deixouna en San Martín da Ribeira. Desde alí tiña que subir a pé uns dez quilómetros por estradiña sen tráfico ata Quindous -841m. de altitude- pasando por Balgos e Sabadelle. De Quindous saía un camiño de carro, tres quilómetros máis, serpeando en baixa e sobe para vadear o cambio de montaña.

Fixo correr a voz de que chegara e ao día seguinte atopouse cun alumnado numeroso. A escolarización obrigatoria era de seis a doce anos e as nenas e nenos que se sentaron eran xa trinta. Pero había nais con criaturas de cinco e outras coas de trece e catorce, pedíndolle se as admitía, pois só levaban dous anos escolarizados, sacadas as clases do mestre de ferrado. E así daban un número subido de corenta, que eran os pupitres que a veciñanza fabricara, porque tampouco lles chegara mobiliario.

Cando os tivo sentados, púxose tras da súa mesa e, en pouco máis do tempo que dura un relustro e o seu trono, viu pasar entre ela e aquelas caras asustadas detrás dos pupitres de castiñeiro escurecido os tres anos da súa presunta formación. Os días dedicados ás disquisicións etimolóxicas da palabra educación: educere “’sacar, extraer” o que hai dentro do educando ou educare ‘”formar, instruír” desde fuera. A descomposición conceptual da vella definición tomista: “conducción e promoción da prole ao estado perfecto do home que, en canto home, é o estado de virtude”. E a gran síntese final que acababa explicando perfectamente o sustento da súa profesión, a pedra angular da acción nunha aula como aquela: Pedagoxía é a ciencia da arte de educar.

Pasou a man pola fronte espantando a ridícula visión, que lle acabaría provocando unha gargallada se durase un pouco máis, e empezou por matriculalos seguindo a orde alfabética naquel compañeiro do curso que permanecería alí, tratando de lles ir aprendendo os nomes cando apuntaba.

E téndoos tan cerca a un por un alí na mesa para lles preguntar, volveulle aos ollos a visión dos tres meses de prácticas inútiles nunha graduada anexa con nenas urbanas todas do mesmo curso e ela tecendo ao seu lado o traxe da boneca…

Oxada outravolta aquela perturbadora visión, fixo os grupos que lle pareceron máis homoxéneos e púxoos a traballar ou nunhas contas, ou nunhas lecturas, e tamén algo no mapa que había na parede. Os máis pequechos chamounos á súa mesa para falaren, pois pareceulle que estaban, máis que tímidos, asustados.

Cunha situación semellante soña agora por veces, de xeito angustioso, aos 12 anos da súa xubilación. Vólvena por un erro á escola rural e non sabe como distribuír as materias, como traballar con todos, como organizar un programa equilibrado… E esperta sen podela resolver.

Pero daquela, coa inocencia de quen empeza con ilusión un camiño, o único que sentiu foi que pousara os pés na terra. Que batera, por fin, coa realidade.

Advertisements