SONO DE PETRÓGLIFO

ABUÍN. AREAL DO MUÍÑO. PEQUENO PEIRAO

ABUÍN. AREAL DO MUÍÑO. PEQUENO PEIRAO

                                                                                              No encastelado cume

                                                                                              do vello castro altivo

                                                                                              hai unha longa pedra

                                                                                              con misteriosos riscos.

                                                                                              Ramón Cabanillas

 

 

Xa non baixo buscar segredos de cristal

nin enfurcar colares co frescor nacarado que deita nos oídos

besbellos polisémicos das ondas…

 

Fuxo do rechouchío dos paxaros

para borrar a estrema que me funde co mar

nun monólogo de auga

e atopar ese fío de equilibrio que evite transmutármonos

pola crista das ondas.

 

Tan pronto como se ergue da súa sesta

de petróglifo,

tamén baixa o Porviso montado na vasoira da brisa do serán

a interromper o goce da harmonía

da nova escuma,

axotadondo na calma coas pezuñas,

rabuñando na ósmose da redondez azul e do tamaño lírico

e entoldando o pereno manantío que protexe do caos e das sombras.

 

Daquela volvo á casa amablemente triste.

E el ven cabo de min coma un canciño

acorazado na mitoloxía

a regresar ao sono dos misteriosos riscos

e ao caldeirón do tempo.

 

NB. Porviso, ser mitolóxico do mal en forma de carneiro relacionado co mar. Nesta aldea de Abuín aínda queda xente que cre nel.

Advertisements

2 opinións sobre “SONO DE PETRÓGLIFO

  1. Todo aquelo que descoñecemos imponnos respecto, e o respecto ten dono, gardían do segredo que non somos quen de albiscar. O mar noso esta cheo de mitos, e seres escatalóxicos, a Coca en Redondela, o propio da poesía, o fondo dános vértigo. E os poetas teñen ese don de salirse deles mesmos, para nós lermos na súa pele chea de palabras.

    Gústame

    • Este poema pertence a un libro inédito que se foi desfacendo relativo a cando reconstruímos a casa. Este é un lugar máxico onde se poden sentir cousas marabillosas. Estamos rodeados de petróglifos e eses versos de Cabanillas déronme pé a imaxinar que era ese ser quen facía de trasno das tristezas ás que non se pode escapar nunca. Unha aperta.

      Gústame

Os comentarios están pechados.