SEMANA SANTA

IRIS PASCUAL

IRIS PASCUAL

A Semana Santa ten as súas orixes nun xuízo contra Xesús de Nazareth que acabou en crucifixión, unha maneira cruel de executar usada por Roma e outros pobos mediterráneos. Para os crentes, a Semana Santa culmina en celebrar a Resurrección de Xesús, como Deus, cumpríndose así as profecías do Antigo Testamento e mesmo algunha das súa frases pronunciadas en vida. Xesús era considerado perigoso polos propios xudeos e o Sanedrín reuniuse a ver que facían con el. Dos Sumos Sacerdotes Caifás e Anás, ao gobernante do imperio romano Poncio Pilatos e á multitude consultada, foron pasando as responsabilidades de decidir ata que conseguiron acabar co Galileo, preferido a un malfeitor para ser executado entre dous ladróns, segundo os Evanxeos.

A Semana Santa creou arte escultórica e unha gastronomía especial fundamentada nos productos estacionais –a abundancia de ovos principalmente- e as regras da Igrexa na abstinencia da carne. É, pois, un tempo ben marcado no calendario ibérico con diferente incidencia na demostración pública da devoción popular. Porque este tempo litúrxico adquiríu diferencias das que derivan formas tan exuberantes, e ata sensuais, como as que se dan en Andalucía ou actos de verdadeira ascese e mortificación como ocorre nalgúns lugares de Castela. Do disfrute dos olores a azahar e a incenso á dor dos vergallazos con brotes de sangue máis ao norte, vai unha gama de xeitos de conmemorar unha Semana que veu atravesada pola chuvia para desesperación dos que pasaron o ano traballando nos “pasos”, para aquelas persoas, cada vez máis, para quen os sete días –ou os seus festivos cando menos- significan vacacións e desfrute mundanos sobre todo nos areais de mellor clima e para a hostelería que ten nela unha boa fonte de ingresos. No medio quedan os que fan turismo a lugares onde son notorios os ritos, que é unha fórmula mixta cun difícil deslinde entre onde acaba a relixión e onde empeza o turismo, dous termos non moi doados de casar.

Hogano a Semana Santa veu tamén trufada de movementos de protesta de indignados polos problemas que orixinou a descabelada economía e polo escándalo da corrupción extendido aos estamentos sociais da política e do poder. E outra vez xuíces para notorios acusados. E novos gobernadores supervisando e, agora si, dando ordes desde o imperio económico alemán.

Advertisements

HOMENAXE A MIGUEL HERNÁNDEZ NO 71 CABODANO DA SÚA MORTE

UN RAIO ENTRE DOUS ÚTEROS

… se hundió en la noche el niño que quise ser dos veces.

Miguel Hernández

A túa vida foi raio entre dous úteros

un raio que encendía conciencias e xasmíns,

unha luz que esporaba ata o galope

o cabalo do tempo que outros agora viven

para chegares cedo e tarde a un novo útero,

o de pedras e reixas,

matriz que impide o sono

para que desde o soño non volvas cara atrás

buscando días prácidos en que atopar labercas,

a risa e mais o choro dos meniños,

co seu sangue inda novo cal xeada,

libre como un barbeito de papoulas,

e a árbore tallada dun corpo de muller.

 

Moraches o primeiro,

útero e casa propia

agro interior de trigos e de olivas,

salón de espera –terra e poesía-,

carne central de todo canto existe

dunha única saída cara ao mundo,

o niño ao que se acode por azar

que gobernan urxencias amorosas.

 

Ao segundo chegaches cando ao aire

lle voaron as plumas entre balas

que ocuparon a branda fantasía,

cando as mans se pecharon nos seus puños

e a luz quedou ferida.

 

Deste útero, Miguel, xa non naciches.

 

UN RAYO ENTRE DOS ÚTEROS

 Tu vida ha sido un rayo entre dos úteros

un rayo que encendía conciencias y jazmines,

una luz que espoleaba hasta el galope

el caballo del tiempo que otros ahora viven

para llegar temprano y tarde a un nuevo útero,

el de piedras y rejas,

matriz que impide el sueño

para que en el ensueño no camines atrás

buscando días plácidos en que encontrar la alondra,

las risas y los llantos de los niños

con su sangre aún joven como escarcha

y libre cual barbecho de amapolas,

y el árbol torneado de un cuerpo de mujer.

 

Habitaste el primero,

útero y casa propia,

campo interior de trigo y aceituna,

salón de espera -tierra y poesía-,

carne central de todo lo existente

de una sola salida cara el mundo,

el nido al que se llega en el azar

que manejan urgencias amorosas.

 

Al segundo llegaste cuando al aire

le volaron las plumas y las balas

ocuparon la muelle fantasía,

cuando las manos se volvieron puños

y la luz quedó herida.

 

De este útero, Miguel, ya no naciste.

(Tradución da autora)

FIESTRA CARCERARIA

FIESTRA CARCERARIA

 

 

En “4 del 27. Revista de poesía ZURGAI”,  Xuño de 2010