HOMENAXE A ZECA AFONSO

 

Cando a música aniña

nun poeta

e el se volve

profeta

da emoción solidaria,

a humanidade aprende

a xogar coa inocencia

da súa voz espida

dirixida

a iluminar o mundo.

E de súpeto o xogo

inflámase de cores

e todas as bandeiras

son como papaventos

voando na irmandade de dolores

presaxio de contentos.

Na humidade  do oprobio

a calidez do sol no canto soa.

Arco da vella da fraternidade:

mudo o fusil co caravel na boca.

 

Compostela, abril de 2012

Advertisements