AMANTES

Imaxe

Advertisements

PROXECTO “PEDIGREE”

No IES García Barros d’A Estrada, o profesor de Literatura Carlos Loureiro Rodríguez coordina traballos de aprendizaxe solidaria nun Taller de Creación Artística combinando o audiovisual e a literatura. Este traballo comezou con Dairas, unha curta coa técnica do “Stop Motion”, moi premiada, que acabou acompañada dun libro de poemas con tradución ao árabe. O resultado da venda do proxecto Dairas foi para a aula “García Barros” do Campo de Refuxiados do Tindouff en solidariedade co pobo saharauí. O resultado final foi utilizado como material pedagóxico en moitas aulas e materias pola súa interdisciplinariedade.

O segundo traballo que coordinou o profesor Carlos Loureiro é o “Proxecto Pedigree”, cuxa finalidade é promover o bo trato dos humanos aos animais e o respecto aos seres vivos, empezando polos máis próximos nos afectos e na xeografía. Pedigree tamén nace como audiovisual, elaborado coa mesma técnica, e recibiu moitos recoñecementos, como pasara con Dairas. O audiovisual, que trata das relación dunha nena e unha cadela, xa rescatada dun refuxio e abandonada outravolta polos novos donos ao non ser admitida nos hoteis polo verán, estreouse hai un ano no Teatro Principal d’A Estrada. A mala sorte e o abandono da cadela acabará tamén afectando a familia, que se verá rota pola crise económica. A curta está inspirada no caso dunha cadela real, recastada, chamada Nika, cuxa historia tivo a potencialidade de sacar esta pequena obra de arte das mans dunha comunidade escolar concienciada do que supón o maltrato animal en calquera manifestación.  

Pedigree segue acumulando premios e acaba de conseguir o galardón ao mellor audiovisual de ficción en Bacharelato no  “III Certame Audiovisual IES Monte Carrasco” de Cangas e o premio extraordinario do público. O proxecto Pedigree  inclúe tamén un libro de relatos sobre o trato con animais no que colaboran vinte escritoras e escritores das nosas letras que quixeron facer a súa achega literaria e altruista a este produto artístico e solidario que edita o Concello d’A Estrada coa mensaxe implícita do rechazo do maltrato aos animais. O proxecto pagóxico pretende ao mesmo tempo un efecto de concienciación na contorna do centro, por iso os 10.000 euros que pretenden obter da venda da edición conxunta irán destinados a unha ONG estradense.

 

ELIXIR UN NOME

 

 

Os papás da nena mudáronse para unha casiña de seu uns días antes de que nacese seu irmán. Ela non sabía que ía ter un irmán, pero unha tarde levouna súa madriña  e non quería volver ata que as avisasen.

Xa de noite, mandáronlles recado. Volveron e abriu o papá, que a estaba esperando. Colleuna no colo e díxolle:

-Tes un irmán. Estivo preguntando por ti, pero agora quedou durmido. Anda con coidadiño que non esperte.

A nena púxose moi contenta e foino ver, pisando moi amodo.

Estaba envolveitiño nunha manta e botado no chan do cuarto. A mamá estaba na cama e había xente arredor dela. A señora Estrela de Constante, que tamén se chamaba a parteira, separoulle a manta ao neno para que o vise e deixoulle mirar como lle metía culleradiñas de macela azucarada na boca.

Cando lle deixaron ir bicar a mamá apertouse a ela. Quería quedar alí pero mandáronlle volver para o recanto do neno. Veu o papá e díxolle á orella que chegara nun caixón. Pero a nena non o creu. Vira moitas cousas raras na habitación. A mamá estaba enferma, todos a coidaban e falaban de que viñera o médico don Jaime, dono da casa onde nacera ela. Non creu o da caixa, pero non preguntou nada. Só miraba para aquel neno tan bonito. ¡Xa tiña un irmán para xogar!

Deitárona e axiña quedou durmida. Cando se ergueu pola mañá e foi mirar, o neno estaba na cama coa mamá. Ela tamén se meteu polo outro lado para non o mancar. Despois veu o papá e saíu xogar con el por entre os barrotes dos pés da cama. O papá empezou a dicir que Ovidio era un nome moi bonito. E á nena gustoulle moito. ¡Si que era bonito! E despois preguntáronlle:

-¿Como queres que se chame teu irmán?

E a nena dixo:

-Ovidio.

-Pois así mesmo lle imos poñer –dixo o papá

E marchou apuntar o neno con ese nome.

¡Que contenta estaba! Seu irmán íase chamar como ela quería e mamá xa sanara, porque se ría. Volveu meterse baixo das mantas e quedaron durmidos os tres xuntiños.

A nena tardaría en saber que Ovidio era  o irmán do papá que fusilaran aos 17 anos no 1936. E que o papá lles ía poñendo ese nome a todos os nenos que podía, como lles poñía Elvira a todas as nenas, que era o nome da mamá. E que ese nome non o elixira ela, aínda que o parecese. Pero era igual. Soubo, e sabe, que aquel 18 de outubro, que aboia na memoria, foi un dos días máis bonitos da súa vida.

 

 

 

 

AS SANDALIAS DO SAN XOÁN

Entre os primeiros recordos da nena, uns están na festa do San Xoán. A mamá mercáralle unhas sandalias azúis e fixéralle un vestido da mesma cor cun canesú cadrado marcado por volantes. ¡Que bonita debía ir! Todos os que a vían baixando pola calella dicíanlle: “¡Que guapa! ¡Que guapa!”

Unha banda de música baixaba pola Estrada de Arriba tocando algo que á nena lle gustaba. Por iso marcaba a música cos pés na beirarrúa, onde parara para ver a festa de man de súa tía. A mamá non puidera saír porque estaba algo enferma. Devolvera a comida e fixéranlle moitos mimos. O papá quedara con ela.

Diante da banda viñan os cabezudos. ¡Moito medo lles tiña! A tía mercáralle un xelado, que lle gustaba. Mmmmm! Cando os tivo cerca, quixo esconderse entre os fruncidos da saia de súa tía pero un dos cabezudos empezou a lle facer garatuxas. Co medo, caeulle o xelado e grazas que non manchou os vestidos. E xa non houbo outro, porque non levaban máis diñeiro.

A banda non daba pasado. Eran moitos, moitísimos os músicos. E cando os cabezudos estiveron lonxe, a nena volveu bailar dándolles aos peíños ao son daquela peza que tocaba a Banda da Mariña de Ferrol, que despois seguía para o San Pedro de Burgos.

E os foguetes:

Xissssss PUM.

Xissssss pum pum pum pum pum.

Xissssss PUM.

Aos foguetes non lles tiña medo. Facíana rir. As festas, se non hubese cabezudos, serían moi bonitas.

Na Estrada de Arriba estaban tamén as “ruedas” de pólvora preparadas para estoupar pola noite dando voltas e soltando chispas. Ela veríaas desde a fiestra, se non quedaba antes durmida. Procuraría non cerrar os ollos para que a collese o papá no colo e llas ensinase, porque desde a ventá da casa na que nacera víase moita estrada.

Tanto bailou ao son daquela música que se lle desfixeron as sandalias. Súa tía subiuna no colo para a casa e a mamá chorou co disgusto de ver así un calzado novo. Pero ela deulle moitos bicos para que non chorase e sanara axiña.

Para o outro San Xoán xa tiña a seu irmanciño. Pero desa festa non recorda nada.

 

SEMIPERÍMETRO POR APOTEMA

 

 

Fun o mercado de Rianxo para mercar ervellos. Aguilloada pola gorentía desta legume cando se cociña cun chisco de cebola, leituga e menta fresca, atopeinos. Pero non máis poñerlles os ollos, veume á cabeza a frase “semiperímetro por apotema”. E, como un trastorno obsesivo compulsivo, impediume dedicarme a outra cousa que non fose descifrala. Parecía unha fórmula matemática, pois perímetro pertence á xeometría á física. Tivera que a aprender aínda que nunca me servise máis que para se interpor entre os ervellos e eu. En realidade todo serve para algo, como cavilei escoitando ao poeta palestino Mahmud Darwish de cuxo discurso só comprendía a preposición “en” e a forma verbal “era”. Pero dous anos de aprendizaxe do árabe ensináronme que os libros escritos nesa lingua empezan polo que nós consideramos final e que o Cid era un home sen escrúpulos.

Pero volvamos á fórmula intrusa. Primeiro tiña que recordar que era a apotema, porque o de perímetro xa o sabía. Apotema trastocouse con apoteca, que é como lle din nalgures ás boticas. ¿E el sería unha fórmula química? Non parecía, porque o perímetro non afecta aos cambios. Quería volver ao mundo dos ervellos pero os trastornos obsesivos non son doados de vencer e, tal como os que tocan vinte veces unha raia ou lavan as mans sen se poderen reprimir, eu teimaba coa ledaíña formularia a ver se lle atopaba xeito non a que se presentase de súpeto senón a descifrala.

Nestas a vendedora, amolada por me ver pampa, díxome rozando no cabreo: “Nin un céntimo menos de tres euros, que custa moito colleitalos e defendelos dos merlos e do tourón”. E foi daquela cando puiden volver á realidade, ver que eran carísimos e renunciar, por esta primavera, a recuncar na ambrosía dos ervellos frescos cociñados con cebola, leituga e algo de menta.