A LENDA ÁINDA ESTÁ POR ESCRIBIR

 

 

Chega o exterminador

cal novo heraldo das banalidades

berrando como un trono por megáfono:

 

“Desfacédeme a terra,

a vosa terra,

para sacarlle as pebidas de ouro

que faltan nas vaixelas das mesas suculentas,

e no adorno dos corpos desalmados”.

 

Os construtores de pirámides non saben

esgarabellar terra para atopar ouro

e ademais están mortos.

Por iso hai que contar con xente que se move e dá os pasos

por pequenas promesas.

 

“Fendede a terra,

tirade toneladas de rocha da ferida

e tapádelle a boca

cos catro cartos de papel dexoso

que ides gañar na xeira

a quen ouse falarvos da cobiza

dos exterminadores”.

 

Os labregos esgarabellan terra

pero tampouco saben buscar ouro

porque os sucos do arado non dan nel

que se resgarda moito.

Por iso hai que traerlles maquinaria

e xente que a manexe como eles fan co secular arado.

 

“Se a terra se envelena pola fenda

non temades, que o arsénico

que saia desta grande operación

correrá polos ríos cara o mar

deixándovos a salvo”.

 

A xente mira a terra,

memoria construída con suor,

amor extenso poderoso e forte

onde arrecenden herbas de menciña

sanadoras de antergos e aire puro,

pero soa o magáfono do trono

e outra vez a subasta das palabras baleiras.

 

“Poñédevos á obra.

Os administradores queren ouro

e a vós faltaravos o compango

se eles non cumpren o seu soño aurífero”.

 

A lenda aínda está por escribir,

pero oxalá que as máquinas se perdan

por todos os camiños

e non dean chegado a Corcoesto.


Abuín, abril de 2013

Incluído no libro colectivo Versus cianuro

Lido en Santa Martiña de Corcoesto no III ENARBORAR O BOSQUE, contra a mina, o 1 de xuño de 2013

Advertisements