SEMIPERÍMETRO POR APOTEMA

 

 

Fun o mercado de Rianxo para mercar ervellos. Aguilloada pola gorentía desta legume cando se cociña cun chisco de cebola, leituga e menta fresca, atopeinos. Pero non máis poñerlles os ollos, veume á cabeza a frase “semiperímetro por apotema”. E, como un trastorno obsesivo compulsivo, impediume dedicarme a outra cousa que non fose descifrala. Parecía unha fórmula matemática, pois perímetro pertence á xeometría á física. Tivera que a aprender aínda que nunca me servise máis que para se interpor entre os ervellos e eu. En realidade todo serve para algo, como cavilei escoitando ao poeta palestino Mahmud Darwish de cuxo discurso só comprendía a preposición “en” e a forma verbal “era”. Pero dous anos de aprendizaxe do árabe ensináronme que os libros escritos nesa lingua empezan polo que nós consideramos final e que o Cid era un home sen escrúpulos.

Pero volvamos á fórmula intrusa. Primeiro tiña que recordar que era a apotema, porque o de perímetro xa o sabía. Apotema trastocouse con apoteca, que é como lle din nalgures ás boticas. ¿E el sería unha fórmula química? Non parecía, porque o perímetro non afecta aos cambios. Quería volver ao mundo dos ervellos pero os trastornos obsesivos non son doados de vencer e, tal como os que tocan vinte veces unha raia ou lavan as mans sen se poderen reprimir, eu teimaba coa ledaíña formularia a ver se lle atopaba xeito non a que se presentase de súpeto senón a descifrala.

Nestas a vendedora, amolada por me ver pampa, díxome rozando no cabreo: “Nin un céntimo menos de tres euros, que custa moito colleitalos e defendelos dos merlos e do tourón”. E foi daquela cando puiden volver á realidade, ver que eran carísimos e renunciar, por esta primavera, a recuncar na ambrosía dos ervellos frescos cociñados con cebola, leituga e algo de menta. 

Advertisements