DÚAS VISIÓNS DA MORTE EN ROSALÍA -128 CABODANO DO SEU PASAMENTO-

 


 

 En Follas novas (1880) Rosalía escribe dous poemas sobre a morte. Aínda que o “eu lírico” non ter por que coincidir coa voz da poeta, tendo ela unha enfermidadade xa avanzada é de supoñer que se refire á súa propia.

Son dúas versión ben diferentes e mostran que en Rosalía hai varias poetas e unha domina con mestría o sarcasmo de paso que fai unha crítica ao clero.


1

 Hoxe ou mañán, ¿quen pode dicir cando?,

pero quisais moi logo

viranme a despertar, i en vez dun vivo,

         atoparán un morto.

 

    Ó rededor de min levantaranse

         xemidos dolorosos,

aies de angustia, choros dos meus fillos,

         dos meus filliños orfos.

 

    I eu sin calor, sin movemento, fría,

         muda, insensibre a todo,

así estarei cal me deixare a morte

         ó helarme co seu sopro.

 

    E para sempre ¡adiós canto eu quería!        

         ¡Que terrible abandono!

         Antre cantos sarcasmos

         hai, ha de haber e houbo,

non vin ningún que abata máis ós vivos

que o da humilde quietú dun corpo morto.

 

 2

 DE BALDE…

 

    Cando me poñan o hábito,

   si é que o levo;

cando me metan na caixa,

si  é que a teño,

cando o responso me canten,

se hai con que pagarlle ós cregos,

e cando dentro da cova…

¡Que inda me leve San Pedro

se sóó pensalo non río

con unha risa dos deños!

¡Que enterrar, han de enterrarme

anque non lles den diñeiro…!

Advertisements