A CHEGADA DOS PRESOS

 

 

(En memoria e honra de D. Faustino Cela, amigo de meu pai, represaliado do concello de Baralla, que hoxe se cita nunha noticia de El País con outros nomes)

O papá non fumara nunca, por iso a nena se estrañou de velo cun puro na boca fumando e tusindo a un tempo. Era un puro gordo que arrecendía moi ben, case todo o tempo pousado nunha beira da mesa da xastrería, que era onde o papá recibía as visitas.

O papá estaba moi raro. Chegara D. Faustino Cela, que era avogado, e non facían máis que abrazarse, rir e chorar. A nena vira chorar o papá poucas veces, só cando estaba moi triste. Pero ese día era  doutra maneira. Porque choraba e ría aos poucos. Un pedazo choraba triste e outro pedazo ría  moi contento. E facían igual os dous.  Rían xuntos e choraban xuntos. Ríanse, abrazábanse, dábanse golpiños no lombo, soltábanse, volvíanse sentar e choraban.

A nena oíra falar de D. Faustino. O papá tamén era amigo dun seu medio irmán procurador que se chamaba Isaac. Pero nunca o vira porque estaba no cárcere. A nena non sabía onde estaba aquel cárcere do que falaban. Non era o do lado da horta, onde os presos entraban porque fixeran algo, cantaban durante todo ese día, choraban tres ou catro máis e quedaban calados ata que non se sabía que estaban. D. Faustino viña de máis lonxe e non fixera nada malo para entrar. Iso a nena non o entendía, pero había outras cousas dos grandes que non entendía tampouco.

Ríanse, abrazábanse e falaban de cousas que debían ser moi boas, porque volvían rir e o papá refregaba as mans. Ese xesto de felicidade do papá non o esquecerá nunca. Pero axiña empezaban a falar doutros homes, volvíanse abrazar e daquela choraban. E falaban das cunetas, dos gardacivís e do cárcere. Daquela, o papá calaba e D. Faustino contaba cousas tristes que tamén poñían moi triste a nena. Porque contaba como sangraba e como lle doía cando lle pegaban ou cando o castigaban doutras maneiras.

D. Faustino volveu máis veces de paso que ía para o xulgado cun atado de papeis canda algún cliente, que tamén o era de meu pai. Non tiña moitos porque a xente tiña medo a chamalo a el, pero algún si porque era bo avogado. El viña saudar, pero xa non volveu haber puros, nin bebidas, nin risas, nin choros…

Un día chegou tamén Balbino da Pereira e pasou case igual. Pero Balbino seguíu vindo pola casa cunha carpetiña de papeis que escribira no cárcere a escondidas con letra moi pequena. Había algúns poemas parecidos aos que compoñía o papá e lle ensinaba á nena como cancións.

Sentábase e ensináballe matemáticas, porque ela xa non ía á escola e el era como un mestre. Grazas a Balbino a nena sabía botar moitas contas… E tamén cousas daquel cárcere onde se entraba sen ter feito nada, se pasaba moi mal algúns non saían con vida.

Balbino tusía porque alí collera unha enfermidade e non o coidaron. Non tardou moito  en morrer. Pero daquela, a nena xa estudaba nos libros unha historia de España que en nada se parecía ao que contaban os presos cuxa volta un día alegrou e entristeceu tanto o papá ao mesmo tempo.


Advertisements