AS CIRCUNSTANCIAS

Quen ande á busca de boletus pola Arousa con expectativas de encher o cesto tras as promesas dun verán seco e abondosas choivas outonais, topará cun fiasco. Puido  haber excelente colleita pero tolléronlla fungos parásitos polo exceso de auga. Nada é perfecto, dicía O Principiño. E nada hai máis frustrante que atopar a regalía así derramada, case na nacencia, nesa fase óptima en que parecen cortizas que terman das burbullas na botella do cava. Hogano son seres estraños, brancuxos, cos pés adornados en relevo como se lles pingase resina.

Foi unha gran ocasión perdida polas circunstancias climatolóxicas. As circunstancias, esa azarosa concocomitancia de variantes, poden mudar a sorte das cousas e das persoas. Todo, fraccionado ou en conxunto, depende de todo, tamén fraccionado o en conxunto. E, nunha especie de compensación casual e ben inxusta, o que prexudica a uns adoita aproveitar a outros. É difícil o equilibrio da balanza. O dos fungos tomados por outros fungos é igual que uns humanos tomados por outros humanos, aínda que este suposto non sexa tan doado de percibir nin teña nada que ver coa comestibilidade, que o canibalismo do humano inxestando humano xa desapareceu das sociedades que se cren civilizadas. Hoxe, o canibalismo existente é metafórico e polimorfo. Claro que hai algunhas persoas que seguen alimentándose de moitas persoas, pero non é de forma antrofogáxica.

No mundo en que vivimos, no que as circunstancias viñeron poñer patas arriba o entorno vital de milleiros e milleiros de persoas, os ricos fanse cada vez máis ricos mentres os pobres son cada vez máis pobres. Non é difícil atopar un símil nos vasos comunicantes  de diferente diámetro ou na Lei de Lavoisier sobre a materia: non se crea nin se destrúe, só se transforma. Nestas circunstancias, a materia son os cartos, que xa case non pasan por materia, senón por números bancarios dixitalizados encamiñándose en riada cara ás reservas do capitalismo.

A xente da miña xeración contamos a nosa infancia á descendencia en primeiro e segundo grao. Sobre todo os noviños, perciben hoxe ese relato gris pola exclusión das cousas que non tiñamos nin podíamos facer. Non é que eu queira ser un agoiro, pero hoxe os novos poden ir preparándose para contar a súa vida á descendencia, aleuta pola abundancia e o benestar do que un día disfrutaron.

Publicado en El Correo Gallego (25-10-13)

Advertisements