DO MILAGRE QUE OBROU NOSO SEÑOR SANTIAGO NA RÍA DE AROUSA

 

Eis un indicio de que Abuín está nun Camiño de Santiago, percorrido polo Apóstolo milagreiro.

 TEXTO EXHUMADO DUN ROLO DE PAPEIS NUN FAIADO DE ABUÍN


         Xilvira de Sartaxes, co mar como testigo,

dou conta dun milagre cos que o Señor Santiago

axuda ós peregrinos que pasan por Arousa

cara ó seu santuario.

          Collía eu mexillóns pola seca de agosto

descalza de pé e perna, xa logo era a tardiña,

cantaba o reiseñor no bosque de loureiros

e o sol fixérase ouro nas uvas albariñas.

          Vin daquela aboiar acó de Cortegada

un home que acenaba abrazado a un madeiro

e puxen rumbo á dorna que meu pai ten na area

por ver de socorrelo.

          Cecais fora atacado por algúns malfeitores,

que viña malferido, sanguiñento e sen azos.

Miroume cos seus ollos azuis como as augas

e caeu nos meu brazos.

          E xa con el na barca volvín cara as areas

e subín para a casa polo atallo fondeiro

levando aquela carga maltreita e magoada

apoiada no ombreiro.

          Estaba a miña xente sentada baixo a parra

a falar delongado e a disfrutar do viño.

O can veu cara nós, inviso e silandeiro,

e lambeu as feridas daquel descoñecido.

          Mi padre preguntoume, ó velo así mancado,

que quén era aquel home e de ónde o traía

e mi madre ordenou que lle dese pousada

e lavase as feridas.

          E mentres lle vendaba os membros encetados

xa lavados con ruda e romeu fervidos,

el debía lembrarse de avogosas ribeiras

con máxico sorriso.

          Xa a lúa chegaba a rubir pencarada

alixeirando a noite por riba do Xiabre

e o silencio era lene, tan fráxil e tan frío

como un cristal que se abre.

          El bicoume nas mans. Despois abenzooume

e púxose a falar mirando cara ó ceo

cos sons engaiolantes da palabra estranxeira

e a voz máis acendida que a fogueira no inverno.

          Á fonte de Abuín subinlle buscar auga

e apañeille pexegos no camiño,

pero cando volvín collera o sono,

¡malpocadiño!.

          Deixeino alí privado como unha criatura    

e fun mirar a noite a través da ventá,

descubrindo de novo que algo estraño

sucedía no mar.

          Por riba das escumas viña aquel calafate

case á beira das augas,

coa cuncha de Santiago bordada na bandeira 

da súa unha nave branca.

          E alí compuxo os restos do naufraxio

coa axuda dos golfiños

ata que foron barca que alpeiraba das augas

para seguir camiño.

          Xa desaparecera o peregrino

cando puiden volverme para darlle a noticia,

pero teño o arrecendo do seu sangue

nunhas vendas que gardo de reliquia.

 

Advertisements