PEDRAS NO CAMIÑO

 Acabamos de conmemorar o Dia Internacional contra a Violencia de Xénero, un dos grandes problemas da humanidade que afecta a todas as clases e países, e non mellora nas xeracións que medrron nun contexto favorable para a o arrincar: educación universal non sexista –iso pensabamos- leis explícitas e institucións para velar polo seu cumprimento. A violencia de xénero hoxe non está amparada por leis que a promovan, sen embargo é a primeira causa de morte en mulleres novas, algo que debe facernos tremer.

A violencia de xénero, que supón un desprezo pola muller considerándoa inferior e  propiedade dos homes próximos –pai ou marido- que a representaban e a lle pretendían administrar ata os sentimentos, tiña a blindaxe nas propias leis e na literatura burocrática. Non podían exercer o sufraxio nin administrar os seus bens. Unha das miñas avoas consta na partida de nacemento do derradeiro fillo adscrita á profesión “dedicada a las labores propias de su sexo”. Ata miña nai, as mulleres da miña estirpe foron analfabetas pero, ata onde podo rastrear nos papeis, os homes estaban minimamente alfabetizados.

Con tales antecedentes, a desigualdade e o dominio-sumisión están tan incrustados na cerna social desde hai tantos séculos que se fan difíciles de erradicar. Cando as avanzadas feministas emprenderon o camiño da conquista da igualdade, feito que moitos homes non saben aínda resolver e hai mulleres que tampouco, eran unha especie de Espartacos contra a escravitude. Hoxe aínda as hai que desexan continuar nela. Contoume a artista Luz Darriba, que o pasado día 25 materializou en Lugo a intervención colectiva “Luz no camiño da igualdade” colocando na praza pedras simbólicas dos atrancos femeninos para camiñar car os dereitos reais, unha causa da violencia de xénero, que había mulleres que protestaban porque a ringleira de pedras lles dificultaba o paso. Advertidas do seu significado, varias daban por ben feitos os ataques a algunhas conxéneres que, segundo a súa opinión, merecen o que lles ocorre.

Como pasa con todas as liberdades, tampouco non poderemos dar a igualdade por conquistada ata que mulleres e homes cheguen á mesma dignidade, aos mesmos dereitos e aos mesmos deberes. Nós teremos que subir algún escalón e eles, apearse dos privilexios, pero seremos gañanciosas ambas partes por igual.

Publicado en El Correo Gallego (29-11-13)

 

 

 

Advertisements

 

A SORPRESA DO NADAL

Que se achegue o nadal non é sorpresa. Leva vindo moitos séculos tras dun tempo litúrxico chamado advento. E logo, tras dun tempo mercantil, porque as marcas comerciais adiántanselle para tirar beneficio dunha festa que naceu na pobreza dun cortelliño en Belén. Incluso o Estado se anticipa para promover o xogo de azar que move máis diñeiro, a lotería, da que sacaba pasta e agora máis con impostos aos premiados. Crear a ilusión de se volver rico sempre foi produtiva e máis en época de necesidade en moitos fogares. Por iso era de esperar que, mediado novembro, empezase outra vez esa “Campaña de Nadal” que culminaba coa publicidade de Freixenet, ao estilo máis americano do baño de mozas guaas en áureas burbullas de cava.

E empezou, de xeito mainiño, co anuncio da lotería, un canto infantiloide en inglés, que foi a primeira sorpresa. Non é esperable a canción da lotería nacional en lingua que non sexa a nacional. Non casa o espírito da súa defensa acérrima como lingua de todo o territorio coa deixación para o extranxeiro dun asunto de tal audiencia, a non ser que a pedagoxía que inspira as renovacións educativas recomende aproveitar o gran evento loteiro para a inmersión lingüística en inglés, que esta si é boa, nos contextos económicos e de ocio, atmosferas propicias para aprender calquera lingua allea. Mais durou pouco, porque foi sustituída por un spot con todas as característica do gran anuncio que deixa pegada. Unha loa ao Nadal como tempo de harmonía, paz, felicidade e lotería –sen diñeiro é imposible a enumeración anterior-, un spot dirixido polo laureado Pablo Berger cun elenco artístico musical variado e do mellor que pode presentar a marca España: Montserrat Caballé, Raphael, Marta Sánchez, Niña Pastori e Bustamante. E todo ao servizo dunha nobre causa confesada: volver ao espírito primixenio destas datas e conseguir que a melodía fose recoñecida como a nova canción navideña.

E conseguiron case o imposible: os cantantes vólvense caricaturas ante a música melgueira. Produce estupor ver a Caballé xestualizar coa cara, a Bustamente estático, a Pastori e Sánchez aparvadas, e a Raphael intentando colocar lámpadas imaxinarias. Xa é o anuncio máis famoso do Nadal polas parodias e metamorfoses de tan estraño produto. Por suposto, a axencia de publicidade Tactics Europe está encantada.

Publicado en El Correo Gallego (22-11-13)