ENTREVISTA SOBRE “AS HEDRAS DA CLEPSIDRA” (1992)

 

AO SE CUMPRIR 21 ANOS DE  TER GAÑADO CON ESTE POEMARIO O PREMIO “EUSEBIO LORENZO BALEIRÓN”, RECUPERO ESTA ENTREVISTA CONCEDIDA DAQUELA AO ALUMNADO DO INSTITUTO DE PADRÓN.

P.-¿Como caracterizaría a obra gañadora?

 R.-Dos grandes temas nos que se move o canto lírico -no dicir de Carmen Martín Gaite: amor, tempo e olvido- NAS HEDRAS DA CLEPSIDRA trata fundamentalmente o tempo. Eu quixen recuperar os dous primeiros tramos da miña vida, a infancia e a adolescencia de maneira que o libro é un poemario de recuperación emocional. Ata chegar a el, viña expresándome por medio dunha poesía elexíaca fronte a perda das cousas e fronte ó futuro. Agora intentei unha actualización das grandes impresións do pasado para incorporalas definitivamente, nun desexo panteísta, á aspiración da eternidade.

Creo, polo tanto, que se trata dunha obra rupturista. E conseguino -non me foi nada doado- despois de atopar unha nova dimensión da voz lírica, xa non só nos temas senón tamén no ritmo. Un poeta non pode ancorarse na unidirección porque sería como escribir sempre o mesmo libro. O difícil vai ser volver a romper agora cara un traballo novo.

P.-¿Vive a poesía un bo momento da nosa Literatura?

R.-Creo que si. A poesía galega adquiriu unha expresión de gran altura, homologable coa de  calquera outra poesía. Pero isto non só é de hoxe. Gozamos de grandes autores desde a lírica medieval e temos a exemplaridade dos grandes clásicos. Quizabes por iso nos é máis doado acadar cotas máis altas que noutros xéneros que conta con menor tradición entre nós.

P.-¿Que autores e obras actuais salientaría?

R.-Admiro a moitos dos meus contemporáneos e aínda dos máis novos. Pero voume limitar a un autor e a unha obra. Creo que ambos son magníficos. Antón Avilés de Taramancos e o poemario CANTOS CAUCANOS. A expresividade e a forza do seu verso, o poder evocador das palabras, a integración das culturas, a capacidade plástica e sonora, a riqueza vivencial… Creo que é un libro extraordinario.

P.-¿Que valoración fai da obra de Eusebio Lorenzo Baleirón?

R.-Tiven a sorte de coñecer a Eusebio e isto fai que vexa a súa obra máis de cerca e con moita simpatía. Somos, ademais, poetas de parecida sensibilidade. O meu primeiro libro (ALALAS, 1972) era un canto elexíaco. Eu tiña durante a súa xénese unha idade aproximada á do Eusebio de A MORTE PRESENTIDA. Ben sei que en Eusebio o presentimento era real, pero en min non era tampouco unha mera postura estética. Estas vivencias, compartidas dalgún xeito, aproximan afectivamente o

s poetas. Hai na nosa obra moitísimas palabras comúns, moitas intuicións parellas. E mesmo certas recorrencias como o mar, o gallope dos poldros, a trasparencia…

Creo que Eusebio foi un grande poeta, un poeta que colleitou sazonadísimos frutos en moi pouco tempo.

P.-¿Hai algúns versos do escritor que vostede lembre especialmente?

R.-Gústanme moito os poemas do libro que cito. Hai un que eu sitúo por riba dos outros, o que lle adica a Flavia, cando cumpre o primeiro ano:

 

Serás sombra da árbore máis vella

como o fruto da terra,

necesario,

temperán e mol.

Serás o su lentor que espesa o suco

para que abrolle o pan que semeamos.

O mundo teimará en cousas de morte,

en pavillóns de usura abandonado

e eu andarei perdido polos libros

coma aquel poldro cego das montañas,

unha breve lembranza do poema

que se comprace en ti.

Na xenerosa luz deste mencer

que agallopan cabalos de silencio

sinto o ritmo das fontes,

o medrar das cerdeiras

e o peso tenro

dos teus ollos

no gastado metal da miña voz.

Advertisements