HOTEIS DE COMPOSTELA

 

Na XII edición dos premios Travellers´ Choice Hoteles, organizados por TripAdvisor e outorgados polos  usuarios de hoteis de todo o mundo, foron galardoados tres hoteis de Compostela. Como coñecedora deles, creo moi ben dados os galardóns, sen desmerecer a ningún da capital de Galicia. 

O Hotel Costa Vella, categoría  Mellor Relación Calidade/Prezo, na esquina da Porta da Pena e a Costa Vella, ten o encanto do seu café-terraza, onde se pode almorzar torradas de molete con aceite de oliva, ou algo clásico, consultar a prensa e seguir cunha xuntanza de traballo. A galería é un espazo privilexiado para contemplar as torres de San Francisco e os solpores do Pedroso. O xardín-terraza, que conta con portal de entrada independente, foi unha vella horta da que se conservan as árbores froiteiras –maciñeira e limoeiro- e unha parra bordeando o centenario e ben elevado muro de pedra. Con surtidor central e cultivo esmerado de plantas florais, acolle exposicións de escultura que completan a beleza deste espazo ao aire libre moi solicitado no bo tempo. O trato, é exquisito.

Da Casa Grande do Bachao, categoría Mellor Relación Calidade/Prezo e na de Romántico, podemos dicir que o disfrute empeza na viaxe. Situado na parroquia de Fecha, solitario na aba do monte sobre o río Tambre, hai que cruzar un bosque por unha pista con bo firme e espazos de espera que facilitan a dobre circulación. Cando aparece, préndanos aquela edificación que conserva os hórreos e unha porta simbólica en parede exenta cara ao solpor. Nesta marabillosa costaneira, para o reloxo inventado e funciona só o sol. É colaborador do Premio de novela Biblos-Pazos de Galicia. Baixo dun seu emparrado interior celébrase a entrega e no hotel morará o escritor ou escritora novel que acabará alí o proxecto galardoado. A cociña é excelente.

O Hotel Spa Relais & Chateaux A Quinta da Auga, categoría Mellor Hotel, instalado na antiga fábrica de papel de Brandía á beira do Sar, ten a auga como protagonista e un moi coidado contorno. O oficio e a sensibilidade cultivada da arquitecta propietaria, Luisa García Gil, nótase desde a adaptación do gran edificio ata a decoración na que destaco o interior dos ascensores con fotografías históricas sobre o papel como exemplo de detalles que fan un hotel singular. Tamén debo de destacar nel a calidade da mesa.  

Publicado en El Correo Gallego (31-01-14)

 

 

Advertisements

A LITERATURA E OS ANCARES

 

populares Dorothy Schubert e Antón Santamarina (O cancioneiro popular galego).

Os outros feirantes (

En vías de extinción

A lenda de Gösta Berling, da Nobel norueguesa Selma Lagerlöf. Os personaxes da terra escandinava e súa paisaxe, os bosques de Vërmland, eran unha réplica da miña serra e dígoo tristemente en pasado porque o privilexiado espazo do noso oriente está sufrindo unha enorme transformación, que, polo que parece, vai cara a ningures.

Foi con esa lectura de xuventude coa que aprendín a localizar o meu mundo cotián nun marabilloso espazo literario universal.

PALABRA ESTRAÑA

Entre os vocablos que a poeta usa para fabricar soños

non aparece GUERRA

pero a poeta ten que procuralo

no inferno das entrañas da humanidade

para escribir o diálogo de balas e misís,

de infamias e mentiras,

de manipulacións e de ignominia.

Coa pluma triste abáixase

a buscar na esterqueira dos negocios,

na bosta armamentísitica,

no fedor  do cadáver insepulto,

na destrución colateral da técnica,

na podremia das leis e dos dereitos.

¡Cómo estraña a poeta

a mirada inocente da súa infancia

cando a pousaba na grafía inerte

practicando nas regras ortográficas!

Daquela non sabía que o que menos importa

é que ese xogo cruento levase un u sen diérese

para estar ben escrito.

Mais, cando os ollos perden a inocencia,

descóbrese a verdade:

que morrer e matar é lotería

á que xoga un planeta apodrecido

sen moral nin conciencia nos seus amos.

 


 

NA ERA REPTILIANA

 

Hai humanos que deron tres saltos cara atrás na evolución

e pasaron de hienas a corvos de calaza,

de aí, a dinosaurios.

Volven estar na era reptiliana. Sonos

dos máis devastadores e temibles

capaces de viviren canda nós

en esfera opresora

invisible só a aqueles inocentes

a quen ás veces guían á corte das ovellas

para despois muxilas e rapalas.

Comen en porcelana de Limoges

e cubertos de prata

con toda urbanidade e cortesía,

mais o seu atavismo

empuxa as súas queixadas para estalicar ósos

anque só coman polpas que producen

colesterol do caro.

Despois, ás agachadas dos inxenuos,

gregarios,

caníbales,

bulímicos,

engulen o papel amoedado

cal vaca que se asoma á cambeleira.

Cando volven saír á sociedade

esquían, van a vela,

cazan cervos como homes primitivos

e volven agocharse á mansión exclusiva

ben rodeada de seguridade.

E voltos ao atavismo,

adoitan remoer o que comeron

con números bancarios, gastrolitos de luxo para eles

que son o fruto da suor allea,

a dor dos pobres e a desesperanza.

VIOLENCIAS

 


En España, mentres os ricos son cada vez máis ricos, os pobres son cada vez máis pobres e a tendencia é aumentar a fenda. Nesta escalada europea da desigualdade, só vai por diante Letonia. Tal trafego logrou que a corrupción se perciba, xunto co paro, como a gran preocupación da sociedade empobrecida.

Durante unha pequena estancia en San Petersburgo, ante os edificios do Museo Hermitage á beira do Neva, tiven a percepción de que o luxo desmedido de zares e zarina fora unha forte violencia sobre o pobo ruso. Hoxe, cando as novas circulan a gran velocidade e as redes sociais democratizaron a información, adoita falarse da violencia das protestas sociais motivadas por abusos dun poder que considera que a democracia só se exerce nas urnas das que se cre saír con carta branca se hai maioría que a respalde. Os pequenos altercados que poden producirse nunha destas protestas, aínda acarreando gastos anexos, non é nada comparado coa limpa sinatura nun despacho de luxo que autorice a corrupción ou decida que será das nosas vidas. As tales sinaturas levantan millóns das arcas públicas para o arriquecemento privado. Esa  é a gran violencia da mala gobernanza que acarrea recortes sociais e perdas de dereitos, e que conduce ao empobrecemento imparable que demostran estudos como o que acaba de facer público Intermón-Oxfam.

Segundo esta ONG, a elite económica ten secuestrado o poder político. Referíndose a España, denuncia que as 20 persoas máis ricas igualan en ingresos ao 20% das pobres. Que por iso hai que acabar cos dous estremos para solucionar o gravísimo problema dos desposuídos que ten a orixe en que non se fixo recaer o esforzo económico para encarar a crise en quen ten máis recursos. Culminan tal situación a impunidade coa que foron tratados os responsables da desfeita financeira e a falta dunha actuación clara e contundente contra a corrupción evidente que inocula tensión insoportable á sociedade.

O director xeral de Oxfam, José María Vera, baseándose nunha enquisa feita a un milleiro de españois, dos que o 80% opina que España as leis están feitas para os ricos (en Europa pensa o mesmo o 70%), manifesta que as elites económicas están secuestrando o poder político para manipular as regras de xogo económico. Non resulta difícil comprender que esta sociedade indefensa está a padecer unha forte violencia.

Publicado en El Correo Gallego (24-01-14)

LUGAR DO EXILIO

 

Veste na rúa e miras arredor:

é o lugar do exilio.


As beirarrúas polas que paseaches os teus nenos

é o lugar do exilio.

 

O banco que venceu o teu cansazo nunha tarde ao sol

é o lugar do exilio.

 

Os rótulos que tanto alimentaron os teus soños

é o lugar do exilio.

 

Como a cobra,

deixaches arrastrándote a camisa da casa

-ou mellor arrancároncha-             

e saíches espida. Tras de ti

catro caixas de cousas sen destino.

 

Non tes billete para ir a ningures:

só es unha exiliada

que tampouco non ten de que fuxir.

 

Nunca pensamos que o lugar do exilio

acaba sendo a rúa transitada,

que tamén pode erguerse en rebeldía.