A COCIÑA

 

A nena non recorda a cociña da primeira casa, pero as da segunda, que ía ser a casa da súa vida, si. Ata que ela tivo oito anos estaba apartada da vivenda aínda que formando parte de toda a edificación. Era terreña con ecociña económica de ferro e depósito de auga. Con aquela auga, bañábaos a mamá.  

Na parte de atrás, había un cortelliño para coellos. Cando as crías saían do cochiño que lles facía a coella, a mamá deixábaas andar pola cociña para que as mirasen sen collelas, que as podían apretar demais querendo acariñalas. Subindo por unha escada e alzando unha trampiña, chegábase ao faiado de gardar leña e carbón. Ulía a ratos. A nena non sabía como ulían os ratos pero estaba segura de que alí ulía a ratos e non a outra cousa. Aínda así, gustáballe subir, pero case nunca lle deixaban porque podía mancarse contra calquera cousa ou caer e facerse moito mal.

Ao lado esquerdo da entrada, estaba a corte dos cochos, na que se podía entrar pola cociña ou por fóra. A porta do interior tiña postigo e a nena, ao primeiro, podía ver os porcos se a collían no colo. Gustáballe mirar como comían no maseiro e mamaban cando eran pequeniños. Na parte de arriba desta corte estaba o poleiro e o niño das galiñas. Saían por unha fiestra enreixada para pasar o día nun galiñeiro de tela metálica e volvían entrar, se querían poñer ou pola noitiña para se deitaren.

A nena tiña unha cadeira baixiña co cú de palla para sentarse a mirar como traballaba a mamá mentres atendía ao neno no barrelo arrolándoo co pé. Estando naquel asento, a mamá ensinoulle cal era a súa man dereita e foi xa de ben grandiña cando conseguíu saber cal era sen lembrar como estaba sentada mirando para a porta.

Naquela cociña a nena descubriu os arrecendos das comidas que lle gustarían para sempre: os cimos con lacón, as luras na súa tinta, as androllas –tripas de porco escaldadas para asar despois na prancha da cociña-, a espiñola do día da matanza, os botelos e as troitas en escabeche…

Con aquela cociña soña moitas veces. Sobe pola escada cara o cheiro dos ratos e non cabe ben pola trampiña na queda entalada ata que a van sacar.

A cociña nova estaba xa integrada no baixo da vivenda, tiña chan de baldosa, unhas escaleiras para subir á xastrería e un banco para sentarse tras da prancha, onde quecían os pés. O que máis recorda da infancia nela é a radio. Alí escoitaba música coa mamá e as noticias da Pirinaica co papá. A música daquela época, que segue sendo preciosa, está no fondo da banda sonora da súa vida: Harry Lime, da película “O terceiro home”, que poñían con dedicatorias en Radio Andorra.

 

 

Advertisements

6 opinións sobre “A COCIÑA

  1. Que bonitas aquellas cocinas, nos reuniamos toda la familia al rededor sentados en unos vancos de madera y se hablava de todo, se escucha la radio…. venian los vecinos… “a pola-vila” asi se decia! Recuerdo con mucho cariño, que nos despertabamos con (LA ALBORADA DE VEIGA) a las 8 de la mañana, aún hoy me gusta escucharla.Ahisss….Como me gusta recordar!!!

    Gústame

    • Era aquela vida que quizabes non valoramos aínda debidamente. Gústame recordar todo isto para llo traspasar á miña neta. Unha apertaza.

      Gústame

  2. A miña cociña tiña unha banqueta alta, que me fixera meu pai. Eu non comía, nono precisaba, meus pais, nono entendían. Dende ali, estranábame ver como engulían con gosto. Habia unha especie de altar: unha enorme radio, funcionaba da mañan a noite; eu bailaba coas miñas hirmans, poñendo os meus pes miudos enriba dos de elas: era feliz. Meu pai, pedía silenzo cando daban o parte. Era agnóstico, e pola noite quedaba só para escoitar a Pirenaica. Case todo o que acontecía na familia, era ali.

    Gústame

    • As cociñas foron moi importantes nas nosas vidas. Eu tiña despois outro lugar de xuntanza familiar que era a xastrería. Pero os olores da cociña e o que nelas acontecía non tiñan parecido con nada máis. Unha aperta.

      Gústame

Os comentarios están pechados.