PREMIOS DA AGE

 

O Día Mundial da Poesía, 21 de marzo, iniciouse en Betanzos a rolda de distincións que a primavera trae aos libros galegos coa celebración da IX Edición dos Premios da Asociación Galega de Editores (AGE), a que máis modalidades contempla, galardoando a produción do  2013. A partir desta, seguirán outras institucións con festas para o libro, elemento de cultura ameazado por circunstancias adversas ás que se suma seren os de noso unha manifestación da lingua propia que non pasa tampouco polos mellores momentos. O libro galego chegou tarde á impenta e tamén á difusión normal entre lectoras e lectores, por iso se converteu nun espazo de honra para o noso idioma e en elemento incuestionable da súa normalización.

A AGE honra de paso a un bo número de homes e mulleres cultivadores da lingua e activistas da cultura que lles prestan o nome a estes premios. Francisco Fernández del Riego, á difusión do ámbito editorial e cultural; Ánxel Casal, ao libro de ficción –narrativa-, poesía ou teatro e non ficción; Lois Tobío,  á tradución; Isaac Díaz Pardo, ao libro ilustrado; Xosé Neira Vilas, ao libro infantil e xuvenil; Xosefa Igrexas Villaverde, ao libro educativo; Rosalía de Castro, á iniciativa editorial e Xosé María Álvarez Blánquez, ao autor/autora ou colectivo de autores.

No histórico edificio concebido para Arquivo do Reino de Galicia, o grupo vocal EntreElas d’A Coruña iniciou o acto cunha fermosa versión da cantiga popular “O voso galo, comadre” e amenizou a velada intercalando outras pezas. Tras as invertencións do alcalde e do presidente da asociación, Manuel Bragado, foron desfilando polo escenario autoras e autores, ilustradores e representantes das editoriais galardoadas, pois as distincións son compartidas polos creadores e a editorial responsable da publicación. 

En Betanzos desenvolveuse un acto no que, recoñecendo a situación crítica do gremio editorial aguzada polas manifestacións do goberno galego sobre a dixitalización escolar completa do último ciclo de Primaria e do primeiro da ESO, houbo ocasión de comprobar o esforzo que fai o país por manter unha edición de calidade con diversificación de cultura normalizada. Parabéns a premiados e premiadas. A próxima cita será a XXIII edición dos Pemios da Irmandade do Libro da Federación de Libreiros de Galicia en Rianxo o día 5 de abril.


Publicado en El Correo Gallego (28-03-14)

 

 

Advertisements

RECUPERAR OS CORPOS

 


As persoas que perden a vida dun familiar e o seu corpo desesperan ata atopalo para lle facer o funeral. O último consolo ante unha perda tan traumática é poder recuperar os restos e dispór deles para o soterramento ata hai pouco ou para a incineración, que ten os seus partidarios. A familia despide así o que queda desa vida perdida e non descansa ata facelo ao seu xeito. É bo recordar este vellísimo costume mentres hai unha busca coa que podemos empatizar doadamente coma a dos mariñeiros afundidos no Santa Ana onda o cabo de Peñas. As administracións fan todo o posible por atopalos e os gastos que acarrea esta busca non son cuestionados por unha sociedade sensible que se amostra comprensiva coa desesperación e o sufrimento.

Esa mesma angustia pasárona milleiros e milleiros de persoas aos que lles foron arrebatados familiares durante o franquismo, coa agravante de non saberen onde buscar e de ter que permanecer en silencio para non correr a mesma sorte. O silencio chegou a ser tanto que hai descendentes que descoñecen os feitos e empezan a enterarse por persoas alleas ou porque, perdido o medo, os avós se atreven a facelos confidentes do segredo familar. Moitas veciñanzas de núcleos rurais están axudando na recuperación daqueles cadáveres dos que alguén sabe que foron traídos de lonxe e enterrados nunha fosa común, por veces coa súa participación forzada. É xente de ben que honra os seus mortos e non quere que o lugar e os arredores da súa igrexa sexan recordados por unha traxedia na que non tiveron arte nin parte. Son quen gardaron esta memoria e dan información para que outras persoas altruistas, como as que forman as asociación de Recuperación da Memoria Histórica, se dediquen a excavar para recuperar os ósos, proceder á súa identificación e entregalos ás familias ou darlles digna sepultura.

A Lei da Memoria Histórica foi unha fiestra aberta á esperanza, pero é hoxe papel mollado. Hai políticos e tertulianos que se mofan da busca dos desaparecidos. Queren que se sepulte a memoria deste brutal capítulo da historia de España. Desde novembro de 2011 non hai subvención para os proxectos que, ao abeiro desta lei, desenvolvían as citadas asociación. E a xustiza hai que buscala nun xulgado arxentino ao que veñen de presentarse, por mediación da ARMH, once denuncias desde Galicia a través do consulado.

Publicado en Correo Gallego (21-03-14)