CON FLORES A MARÍA

 

 

 A nena cantaba moi ben os cánticos de maio, o mes das flores, que eran para María.

Venid y vamos todos

con flores a porfía,

con flores a María

que Madre nuestra es.

A nena coñecía ben a María. Era “purísima docella, más que la luna bella”… Queríalle, falaba con ela e dáballe bicos mentres cruzaba o pasillo de igrexa para comulgar pechando na man aquela medalla de aleación barata colgada ao colo nunha cinta azul ceo. Impuxéralla un día un grupo de beatas. Canda ela había outras nenas, todas as que cantaban e levaban os ramos de flores durante o mes de maio ao seu altar. Que honra ser Filla de María, unha Señora tan guapa e tan boa que velaba polas nenas!

Non sabía quen era Porfía, pero tiña que ser amiga de María se andaban xuntas. Por iso lle quería tamén e lles levaba flores ás dúas a aquel altar improvisado cuberto cun mantel de percal branco e algunhas velas que se encendían mentres elas cantaban.

A nena leváballes azar, que despois descubriu que non o era porque na montaña non hai laranxeiras nin limoeiros que dean esa flor Pero a flor de María, así e todo, deixouna marcada co seu aroma branco, fraxil, sagrado…

Hoxe non só lle ole a María, que tamén lle ole a Deus. E moitas tardes de maio vai cabo da celinda ou filadelfo, que ese era o nome, para se empapar do recordo de Deus e de María, para ulir a infancia, para ulir todo aquilo que tamén era fráxil e marchou.

 

Advertisements

DEPENDENCIA E INDEPENDENCIA

 

A palabra independencia naceu coa carga dun sufixo que significa negación. Xa que logo, a palabra positiva parece dependencia. Eis un xogo de vocablos que na forma están pouco relacionadas co valor que adoitamos darlles. A dependencia non é boa, porque indica subordinación a algo que impide a liberdade nas decisión propias. Pola contra, a idea da independencia moveu grandes cambios. A liberación de colectivos cunha cabeza pensante á fronte, como Espartaco cos escravos romanos ou Martin Luther King cos negros estadounidenses, foi tras da indenpencia. Nas guerras de sublevación dos pobos os insurrectos contra a dependencia son héroes e a historia ten os ollos cansos de mirar cambios de fronteiras e comprobar que ningún dos límites é intocable. En canto á independencia persoal, o grande obxectivo da educación comprensiva é lograr o desenvolvemento das capacidades para valerse de seu e posuír ferramentas para interpretar debidamente mensaxes manipuladoras.

Grazas ao pensamento máis avanzado, a sociedade ditaminou que as persoas teñen dereitos emanados da súa dignidade, que son universais e aplicables a todas e en todas partes, mais isto quedou en desideratum. Os gobernos dos países máis humanizados foron ditando leis total ou parcialmente contra a dependencia para avanzar en conquistas sociais. Cando menos na teoría, conseguíuse abolir a escravitude, alfabetizar a poboación e fixar a educación obrigatoria, outorgarlle á muller dereito ao voto e a emancipación para administrar a súa vida económica e persoal, e estender o dereito á sanidade. As leis que regulan o divorcio son leis para independencia e o mesmo podemos dicir da normativa sobre a interrupción do embarazo nas mellores condicións para a muller.

A parte máis débil da nosa sociedade, a máis desprotexida foron os emigrantes, as mulleres, a infancia, a vellez e aquelas persoas que padecen algunha eiva síquica ou somática. É aquí onde se inclúen os depedentes que non poden desenvolver a súa vida sen coidados especiais. A infancia, as persoas discapacitadas e a ancianidade necesitan atención e coidados. A sociedade debe poñer ao seu servizo todos os medios que garantan a estes grupos de dependentes unha vida segura e digna sen que a carga recaia exclusivamente na súa familia. E nisto non podemos aceptar recortes.

 

Publicado en El Correo Gallego (02-05-14)