COMER NO RUEIRO

Na actividade económica de Galicia, que conta con bos produtos de alimentación tanto do mar como da terra, a restauración ocupa un lugar moi importante. Gústanos a boa materia prima cociñada sen artificios. Cocer é unha das técnicas preferidas da nosa cociña tradicional, pero ao seu lado está o uso do forno, maiormente para empanadas. Temos igualmente guisos con variacións, pero a nosa cociña está xa influenciada por aportacións que se van naturalizando e compiten cos pratos de sempre.

Un dos lugares nos que parei a comer últimamente foi Arzúa. A vila, como a súa contorna, aumentou notablemente a oferta gastronómica coa revitalización da peregrinaxe xacobea. E á beira do Camiño Francés, na Rúa do Carme, O Rueiro ten un local acolledor, ben distribuído para comidas en pequenos grupos, ademais dun espazo máis aberto para viños, petiscos e comidas informais. A cociñeira do establecemento chámase Pilar, Pila para os clientes asiduos. É herdeira da experiencia acumulada entre  os pucheiros por varias xeracións. A Pila, que cociña a media vista do público, dáselle ben todo. Seica ten un tratamento singular para as ameixas á mariñeira porque garda unha receita con segredo da familia, e tamén para outros mariscos e peixes. Comprobei que fai tortilla de pataca –con ovos e patacas de calidade como ingredientes- que poden competir coas mellor consideradas de todo o país.

E podo asegurar que ten moi boa man para tratar coas masas, porque son moi avogosa delas. Polo que puiden catar é unha auténtica especialista nas croquetas, que requiren un moi bo entrenamento na bechamel. En canto ás empanadas, a de xoubas –si  son das de Rianxo xa non digo- ou sardiñas desespiñadas é unha auténtica delicia tanto polo pan que envolve como pola maneira de elaborar o que leva no interior. Pero quizabes o seu gran acerto está na adaptación da pizza, que tanto interese esperta entre a xente máis nova e non só. A base ten o difícil punto de suavidade e consistencia que require un fondo de mínimo grosor para coller na man. O contido principal polo intermedio son espárragos, acompañados dalgunha sorpresa, que lle dan unha lixeireza e un sabor moi ao gusto dos tempos do suave. E é unha gloria a gran coroación que lle presta o queixo de Arzúa nunha cobertura moi ben ligada pola calor que deixa un gusto recoñecidamente galego na nosa boca.

Publicado en El Correo Gallego (20-06-14)

 

Advertisements