6. ALFAIA

IMG_5351a
A auga estaba chea de subir e baixar, de nacer e morrer, de estar quieta e de andar, de estar soa e habitada, de pintar de azul e dar transparencia, de expresar risa e dor, de ser imprescindible e malgastada, de ser sagrada e libre… De limpar, de cocer, de estar sápida e insípida, de apagar lume, de ser forza bruta. E, sobre todo, de buscar todas as formas da beleza. Dixo unha tarde que levaba toda a vida no sarillo da vida desde moito antes da vida e que quería ser outra cousa. E nesa tarde, co canto do paxaro, converteuse en alfaia.

Advertisements