NON AO VAGÓN DO TREN

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

As mulleres chegaron ao tren da historia no vagón xineceo de nais, esposas, fillas e serventas. Aínda unido ao resto para que os homes fixesen tránsito de intercambio coa carne da súa carne, corazón do seu corazón ou simplemente servidoras das súas varias necesidades, aquel vagón avanzaba máis despacio e, ás veces, podería dicirse que andaba cara atrás. Pero os amos da locomotora procuraban que non se desenganchase porque elas coidaban do esencial para a vida común: cociñaban, dábanlles pracer e fillos, criábanllelos, fiaban, tecían… Sen ser parvas, non podían tomar decisións no rumbo da viaxe, e non participaban nas conquistas que aparecían no camiño nin no seu reparto, pero crían que fora así decidido polos deuses, tan afeitas estaban xa a un vagón desde o que vían pasar moi lentamente as árbores e os campos de trigo.

Un día, naquel vagón entrou un libro. Unha delas atopou un cómplice entre os visitadores que lle ensinou a ler. Ela fíxoo con outras e aos poucos armouse unha algareira convivencia de saberes revulsivos que as levou a non querer seguir naquel furgón sen xeito. Cando os homes notaron o cambio, tomaron actitudes diferentes. Uns alporizábanse. Outros non daban tino. E algúns cavilaron que era mellor preguntarlles que querían. Elas fixéronse oír e eles pararon o tren para desconectar o vagón maldito e deixalas entrar no espazo común, aínda que con moitas condicións de servilismo e sometemento á autoridade patriarcal. A vida tampouco foi igualitaria no novo acomodo. E, cando as mulleres vimos achegarse as leis igualitarias ás nosas vidas, comprobamos que recibimos menor soldada, que ás veces a parella nos trata con violencia ata de morte, que non nos facilitan compaxinar a maternidade co traballo, que hai cambadelas para chegar a responsabilidades sociais avanzadas. As relixións seguen a ser un freo para a nosa liberdade, a publicidade úsanos como obxecto, e o paro e a pobreza feminízanse de xeito alarmante en todo o mundo.

As mulleres temos a sensación de que nos queren volver a aquel vagón xineceo reprodutor, aos labores domésticos, á usurpación das decisión sobre nós mesmas, á pobreza económica e intelectual. A nosa sorte ante ideoloxías tan perversas é que temos a razón e debemos fortalecela coa arma máis certeira e menos cruenta de todas as que existen: a nosa palabra liberadora.

Publicado en El Correo Gallego (13-03-15)

CON TINTA LILA

IMG_4859
Pasaba a nena…
Nós, as predicadoras, falabamos
para ela, que pasaba
da man de súa nai…

Pasaba a nai…
Nós, as predicadoras, falabamos
para ela, que pasaba
dándolle a man á nena…

Falabamos…
Pasaban…

Pasaban e pisaban
as palabras que caían como follas
na sombra proxectada sobre a historia por todas as mulleres.

Falabamos…
Pasaban…

Pasaban e pisaban
a forza de Lisístrata na contraarenga,
o saber sanguiñento no cadáver de Hipatia,
as esixencias duras de Flora Tristán,
as cinsas das obreiras da Triangle Shirtwaist,
a afouteza das rusas que comezaron a revolución,
ao ver que as criaturas lles morrían coa fame.

Falabamos…
Pasaban…

Pasaban e pisaban
tanta cera,
tanto veo,
tanta opresión,
tanto sangue,
tanta inxustiza,
tanto silencio,
tanta mutilación,
tanto dominio,
tanta mercadoría,
tanto desprezo
tanta sumisión
tanto maltrato
tanta ignominia…

Falabamos para elas que pasaban
alleas a si mesmas
pois toda a carne feminina é unha
e un o seu sufrimento.
Lugo, 8 de marzo de 2014

O VIDEOCLIP

SANYO DIGITAL CAMERA
Anda polo mundo un videoclip con algunhas imaxes de Galicia entrefebradas con ritmo e sensualidade arredor dun Enrique Iglesias tocado con pano gris fradesco que, no mosteiro de Carboeiro e entre fachóns, canta o tema “Noche y día”. Ritmo para noites loucas da mocidade co recorrente retrouso “Hai calor en la ciudad,/ hai calor en la bahía” (a coma é miña) e letra con connotacións pouco galegas. Dos catro minutos e medio que dura este soniquete rave, a Galicia correspóndenlle 45 segundos de tomas exteriores en once lugares, a maioría ao principio e ao final. E fago esta referencia porque a Xunta desembolsou para este vídeo 302.500 euros á discográfica Universal Music Spain en concepto de promoción de Galicia e o feito resultou moi contestado. A primeira interpretación que se lle deu ao gasto era de carácter cultural pola coincidencia coa publicación oficial da contía destinada aos festivais de música desenvoltos en Galicia, que será dun 30,6 % menos. Pero axiña se desfixo o equívoco, porque o diñeiro parece que procede de Turismo coa pretensión de potenciar a nosa capacidade de captación de turismo mundial da man do universal Enrique Iglesias.

O vídeoclip non fixo máis que crear polémica. Os artistas galegos sentíronse maltratados, madia leva. A sociedade en xeral manifestou –sobre todo a través das redes- un franco desacordo con que os nosos cartos se empreguen con esta alegría cando nos din que faltan para cousas moi necesarias. O bispado de Lugo censurou que escenas tan subidas de ton se gravasen nun mosteiro sen o seu consentemento. E Enrique Iglesias retrucou ao do gasto investido pola Xunta na súa persoa que el non cobrara un céntimo, que fora todo parar aos produtores e que bastante favor nos fixera fixándose nunha terra que adora por herdanza –terra do meu pae- cando podía elixir outra que cadrase máis cerca e agradecese a súa xenerosidade.

Para parar os ecos da polémica pídesenos que agardemos polo retorno. Só poderemos avaliar o resultado desta xenerosa inversión cando aumente sensiblemente o turismo. A ver se chegan as fans de Enrique Iglesias atraídas polas vistas de fondo, pero sobre todo polo que a canción ofrece como se fose publicidade caribeña: sol, calor, baía e pouca roupa, xusto o que Galicia non pode ofrecer como destino. Porque aquí precisamos, en tal caso, outra música e outros reclamos.

Publicado en El Correo Gallego (06-3-15)