FOTOGRAFÍA CONTEMPORÁNEA

RURURBANIA SALNÉS

Outono fotográfico é un festival que se celebra en Galicia e o norte de Portugal con exposicións e actividades formativas. O impulsor deste festival fotográfico, o segundo máis antigo do mundo, foi Benito Losada, xestor cultural de grato recordo na Cidade das Burgas. Catro anos despois da súa morte, segue, tras 33 anos, impulsando eventos importantes no mundo da fotografía, como é o Premio Galicia de Fotografía Contemporánea, co patrocinio da Xunta de Galicia e a Deputación de Lugo. Este premio promove a fotografía máis actual, e o pensamento e cuestións éticas que se poden xerar arredor dunha das expresións fundamentais da creación contemporánea. Para tal fin, constitúe un espazo fotográfico que complementa todo o creado durante máis das tres décadas polo Outono Fotográfico con propostas de autores e autoras nacionais ou estranxeiros sen límites estéticos nin técnicos. O premio encárgase de producir unha exposición, a edición dun libro -en Difusora de Letras, Artes e Ideas- e a promoción do traballo premiado itinerando a mostra e distribuíndo a publicación.

A terceira edición do premio deu como gañadora a Eva Díez co traballo «Renacer». Segundo o xurado, “un traballo fotopoético que pon en marcha de forma radical as oposicións esenciais da fotografía: luz e escuridade, primeiro plan e plano de fondo ancorados por insinuacións de plans medios, vacío e porén presenza máis alo do que vemos”. Canda o fallo, presentáronse os libros que recollen os proxectos de dous artistas premiados ex aequo na segunda convocatoria, Berto Macei e Jose Romay. Chegan agora ás miñas mans e deixanme gratamente sorprendida, pois teñen moitas ensinanzas para a miña última experiencia creativa. Son proxectos que seguen dúas das posibles direccións que pode elixir o artista que usa unha cámara fotográfica como expresión da súa maneira de mirar o mundo e de ofrecer esa visión á percepción doutros ollos.

Le cirque noir, de Berto Macei é unha aposta pola visión esencial do momento, a captación da trastenda dos feitos, os fundidos en negro, o valor dos pequenos detalles, o expresionismo cinematográfico e a gradación dos matices. O carácter intimista acércao ao lirismo fotográfico. O autor é partidario de facer esculcas interiores ata atoparse a si mesmo para despois proceder a executar a obra e lanzala como unha proxección do fotógrafo. Toda a proposta é unha fermosa creación arredor do circo onde os pequenos detalles envolveitos en sombras nos fan vivir en conxunto variadas emocións.

Rururbania Salnés, de Jose Romay, é un traballo aberto ao aire libre do día, que recolle aspectos dos grandes cambios do rural para os que non se preveu regulación, ese mundo das grandes mesturas que se producen cando as intervencións sobre a terra e a paisaxe non as rexe ninguén, o urbanismo vai por libre e se perde o valor do pasado. Un traballo colorista onde o autor mostra que “o feísmo non é unha anécdota visual inofensiva, é unha metástese”.

LE NOIR DU CIRQUE

Publicado en El Correo Gallego (09-10-15)

Advertisements

VACAS SEN MATRÍCULA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Pola década dos cincuenta, empezaron a construír en Becerreá unha estrada que, segundo os planos, chegaría a Quiroga. A vila que cruza a NVI e da que xa partían estradas cara Navia de Suarna e Sarria viu con alborozo aquel comezo, a pesar de que habería expropiacións de terras de labradío en Fillobal que nunca serían suficientemente pagadas para os seus donos e que, alén diso, tardarían en cobrar, como así foi. Pero a desexada vía naceu con moi mal pé. Avantando aos poucos cara á ponte de Valicedo e á aldea de Vilar de Ousón, quedou alí, a poucos quilómetros, esquecendo o seu destino. A apertura deu orixe a algúns solares na vila e a un espacioso paseo para camiñadas de afeccionados ás vistas de excelencia, pois xa desde a primeira das grandes voltas se ve o río Narón ou San Martiño, que pasa por Cruzul, e a ponte histórica que permite superalo traendo á memoria a época da Ilustración. Na seguinte volta, pode admirarse a subida da valgada do regato de Valicedo ata o Alto de Cotarelo coa súa flora de ribeira con árbores autóctonas. Desde este punto, a terra recobra o poder telúrico da montaña, aínda moi cerca da poboación que queda atrás, e empezan a escoitarse as chocas das vacas de Vilar que pacen nos prados en pendente. Os paseantes teñen sombra e poden andar prácticamente libres de circulación rodada. Porque a estrada, que aínda lle din de Quiroga, que se nomea oficialmente como LU-632, non ten máis tráfico que o preciso para as cinco familias resistentes contra o abandono que conforman hoxe a vecindade e para as vacas que andan por ela un traxecto antes de baixar aos prados.

Quizabes por iso está francamente deteriorada como vía de tránsito e pouco se diferencia dun camiño dos de sempre segundo se avanza nela. Este xaneiro, os escasos habitantes afectados tiveron unha xuntanza con políticos locais e provinciais do PP para lles dar conta do deterioro no que se atopa e eles comprometéronse a impulsar as xestións necesarias para que a Xunta lles amañase debidamente o vial. Quen sabe se, para observar o estado de conservación e dar conta a quen procedese para o amaño, se desprazou a Vilar de Ousón polo idílico paseo unha patrulla da garda civil de tráfico, porque non é habitual nin sequera probable que circulen por alí cara a ningures. Nas cercanías da aldea atoparon un gandeiro coas vinte vacas dunha das poucas granxas da comarca que perden habitantes en constante goteo por falta de desenvolvemento de medios de vida. Segundo declarou o dono, ían pola beira, guiadas por el coa axuda de tres cans pastores que as acompañan sempre, porque así o veñen facendo desde que comezou a explotación e xa antes, ao non ter a aldea outra saída. Con gran sorpresa pola súa parte, foi sancionado con dilixencia polos axentes, como se se tratase dunha estrada de verdade. E o máis curioso aínda non é a multa, senón que no impreso da sanción as vacas aparecen clasificadas como “vehículos de clase b sen matrícula”.

Publicado en El Correo Gallego (02-10-15)