ESPERANZADO INVERNO

942272_10201564694474895_1249417634396151230_n

Follas de inverno
para aniñar o amor
en primavera.

Advertisements

74 ANOS SEN MIGUEL HERNÁNDEZ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

UN RAIO ENTRE DOUS ÚTEROS

se hundió en la noche el niño que quise ser dos veces.

Miguel Hernández

 

A túa vida foi raio entre dous úteros

un raio que encendía conciencias e xasmíns,

unha luz que esporaba ata o galope

o cabalo do tempo que outros agora viven

para chegares cedo e tarde a un novo útero,

o de pedras e reixas,

matriz que impide o sono

para que desde o soño non volvas cara atrás

buscando días prácidos en que atopar labercas,

a risa e mais o choro dos meniños,

co seu sangue inda novo cal xeada,

libre como un barbeito de papoulas,

e a árbore tallada dun corpo de muller.

 

Moraches o primeiro,

útero e casa propia

agro interior de trigos e de olivas,

salón de espera –terra e poesía-,

carne central de todo canto existe

dunha única saída cara ao mundo,

o niño ao que se acode por azar

que gobernan urxencias amorosas.

 

Ao segundo chegaches cando ao aire

lle voaron as plumas entre balas

que ocuparon a branda fantasía,

cando as mans se pecharon nos seus puños

e a luz quedou ferida.

 

Deste útero, Miguel, xa non naciches.

 

 

UN RAYO ENTRE DOS ÚTEROS

 

Tu vida ha sido un rayo entre dos úteros

un rayo que encendía conciencias y jazmines,

una luz que espoleaba hasta el galope

el caballo del tiempo que otros ahora viven

para llegar temprano y tarde a un nuevo útero,

el de piedras y rejas,

matriz que impide el sueño

para que en el ensueño no camines atrás

buscando días plácidos en que encontrar la alondra,

las risas y los llantos de los niños

con su sangre aún joven como escarcha

y libre cual barbecho de amapolas,

y el árbol torneado de un cuerpo de mujer.

 

Habitaste el primero,

útero y casa propia,

campo interior de trigo y aceituna,

salón de espera -tierra y poesía-,

carne central de todo lo existente

de una sola salida cara el mundo,

el nido al que se llega en el azar

que manejan urgencias amorosas.

 

Al segundo llegaste cuando al aire

le volaron las plumas y las balas

ocuparon la muelle fantasía,

cuando las manos se volvieron puños

y la luz quedó herida.

 

De este útero, Miguel, ya no naciste.

 

 

En “4 del 27″. Revista de poesía ZURGAI,  Xuño de 2010

DÍA INTERNACIONAL DO GORRIÓN

SANYO DIGITAL CAMERA

O 20 de marzo foi do Día Internacional do Gorrión (World Sparrow Day), por iniciativa da Nature Forever Society da India e outras organizacións conservacionistas de todo o mundo. Pretenden espertar o interese pola especie que sofre un preocupante declive, sobre todo nas cidades, que vén sendo boa mostra do deterioro do noso entorno máis cercano. Ademais, por iniciativa da SEO/Birdlife, que promoveu unha ampla votación, o gorrión común (Passer domesticus) é a ave do ano 2016. Non é un canoro de calidade, pero rechouchía unha especie de poema mínimo, estimulado pola primavera, recordándonos que volve nacer o amor arredor dos seus niños. Amor e poesía sempre foron da man, aínda que tamén poida cantarse a dor, a perda e a inxustiza, por citar algunhas pingas que a chuvia lírica ceiba sobre nós. Sabía do Día da Poesía, pero non desta festa do pardal, que é outro nome do paxariño que se achega ás cidades e cuxa femia lle esixe ao macho paridade na construción do niño ata enfadarse de el non cumprir coa suficiente cantidade de pluma. Case non temen ás persoas e afanse nas rúas, aproveitando construcións humanas para aniñar nos ocos das paredes. Nas cidades tamén aprenderon a madrugar para poder comunicarse en silencio, por iso son  máis madrugadores que os seus parentes  rurais.

Eu, cando menos, estou moi en débeda con eles. Alegráronme a vida de nena co seu barullo piador e, sobre todo, ensináronme que a liberdade pode superar os opresores. Aniñaban nas paredes do cárcere -daquela con presos comúns e algún polas ideas-, edificio dedimonónico co que lindaba a horta da casa. Viámolos entrar e saír nas regañas do edificio coa cibicada para os poliños. O día que saían os voadores inexpertos era unha festa de salvamento correr tras dos gatos que os atrapaban como alimento e liberalos das súas bocas. Daquela, os gatos buscaban a mantenza en por si e nela entraban eses aprendices de voo que non exercitaran as alas. Quizabes foron aqueles paxarolos quen me ensinaron a ser libre con cautela e, sobre todo, a exercer a solidariedade co máis débil separándoo das gadoupas dos seus depredadores. A vida é así, pero iso non lle quita validez á acción en defensa dos máis febles.

Mais o gorrión non periga polos gatos, aínda que a proliferación dos que habitan nas rúas das cidades non lles é avogosa. É a desorde da nosa vida quen está cambiando os ciclos naturais das cousas. Estes pobres músicos da rúa, que asimilaron a cidade co bosque e se decidiron a convivir cos raros habitantes dese bosque raro, xa desapareceron practicamente en cidades como Londres. Son marcadores da biodiversidade e a súa diminución está influcenciada pola inadaptación ao noso modo de vida e ligada ao destino do noso planeta, polo que a protección da especie redundará en beneficio da nosa propia protección.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

(NB. Cando isto escribo, véxome igual que un daqueles gorrións ameazados, co espírito oprimido polo corazón de Europa e polas súas fronteiras)

Publicado en “El Correo Gallego” (25-03-16)