SEMANA TURÍSTICA

 

CeqtV85WsAApJx5

FOTOGRAFÍA QUE CIRCULOU POLAS REDES

Quen tivo a idea de lle atribuír “interese turístico” á Semana Santa convertiuna nunha celebración gratificadora cun certo contrasentido. Ao falarmos de celebrar a crucifixión de Xesús o Galileo. Por interese turístico, en defensa do que significa para o desenvolvemento económico, adquire unha fasquía ben diferente. Un tempo chamado a ser de recollemento e reflexión espiritual para crentes, acaba en destino de lecer para potenciais consumidores a quen hai que preparar un espectáculo digno de emprender unha viaxe. Canda o espectáculo vai gastronomía, pernoctación e todo o bo que intercambian visitantes e visitados con fins comerciais cando a hospitalidade mercantil preside o negocio. Non sei que opinaría o conmemorado se puideramos ter acceso a unha resposta. Biblicamente, as respostas adoitaban ser concedidas a persoas escolleitas que saben custodialas. El entrou enfadado no templo, nas proximidades dunha Pascua, porque viu mercadeo (Sn. Xn. II, 13-22). Quizabes vise tamén algo de mercadeo en tanta gala, inda que non haxa vendedores de animais de sacrificio nin cambistas visibles.

O tempo climatolóxico portouse a medias: uns días houbo sorte e puideron saír á rúa os cortexos da Paixón. Outros, choveu. A xente leva moi mal que chova, como se a auga non fose enviada por El Señor ou, cando menos, co seu consentimento, razón para aceptala como un dos seus pequenos designios de cada día. En Sevilla hogano puideron acabar a peculiar penitencia e, chegando o domingo de Resurrección, remataron a festa coa tourada na Maestranza, seguindo a tradición e engadíndolle valor turístico taurino. A tradición é seguir facendo o que se viña facendo porque empezou unha vez, porque hai moita xente empeñada en cumprila como se cada tradición fose inherente á condición humana. Mais as tradicións tamén se modifican e o equilibrio que os expertos encontraban entre a devoción de costaleiros e penitentes, e a celebración e goce do espectáculo periga porque empezan as escolas a vestir nas vésperas as criaturas de personaxes da Paixón. Hogano, as redes sociais publicaron fotografías de gólgotas con crucificados e crucificadores infantís moi no papel.

As nosas vilas buscan tamén engados para unha Semana Santa de máis consumo, lucimento e socialización veciñal. As escolas de música ven ocasión de que o alumnado noviño percuta nos tambores e as costureiras preparen traxes de roles bíblicos, que non só van desfilar encarapuchados. O mundo rural non quedou atrás. Cando foi preciso,  montaron o paso nun tractor, peana moi doada de mover. Como sempre lle pasa ao máis débil, este turismo en Galicia acarrea problemas de lingua. Considerando a temática do espectáculo pouco coñecida, unha das nosas parroquias suprimiu hogano o galego para facilitar a comprensión a quen andara por alí. Por compensar de amor o país, cambiaron o  himno nacional na liturxia polo galego. Parece non estar claro que estes himnos non poden nin deben mesturarse coa relixión.

Publicado en El Correo Gallego (02-04-16)

Advertisements