A(S) RIANXEIRA(S)

20160912_182136-2

A canción A Rianxeira pasou, por vontade do pobo galego, a ser o seu himno festivo. Xa non digo en Rianxo, onde non hai acto ben rematado sen ese canto que  acaba saíndo como dun coro ensaiado cante quen cante. Mágoa que tan popular peza non conserve as estrofas coas que os autores Xesús Friero (recompilador das coplas populares nacidas arredor da festa da Guadalupe) e Anxo Romero (músico) a lanzaron ao mundo en 1950  desde a República Arxentina como obsequio a Castelao. As que conserva foron deturpándose co uso popular, frecuente e disperso da canción, ata facerlle perder moito significado. “Ondiñas veñen e van/ non te embarques, rianxeira…” A canción louva a muller de Rianxo facendo comparacións entre ela e a Moreniña vida de fóra e acollida con gran devoción. A Virxe vai pola area descalza como adoitaban andar as rianxeiras do pobo e máis aínda as que collían marisco na franxa a elas destinada ou axudaban a recoller o peixe para iniciar a súa venda. Os homes ocupábanse de o iren buscar, faena da que as libraban a elas. Polo tanto, non é o mesmo “Non te vaias, rianxeira” (deturpación actual) que “Non te embarques, rianxeira” (versión orixinal). As rianxeiras, como outras mulleres do mar, levaron vida moi dura, inda que a epopea  mariñeira se faga arredor dos homes. Elas non pelexaban co mar pero traballaban no medio hostil da ribeira (outro erro da xeralización: confundir o areal coa vila de Ribeira por paralelismo “vai para Rianxo/ vai para Ribeira), que lles deixaba a pel curtida e morena, avellentándoas axiña. Castelao deixa no derradeiro relato de Retrincos (Nós, 1934),“Sabela”, ese contraste entre a moza con quen bailaba de novo e a muller irrecoñecible que, aínda non vella, atopa nun regreso de madurez á vila, tal fora maltratada polo traballo no paso do tempo. Porque o labor non acababa na ribeira mariscando, secando ou atando redes. Moitas ían vender peixe transportado á cabeza ata Padrón, Pontecesures ou Noia e podían camiñar “descalciñas de pé e perna”, como dixera Rosalía, e á volta acarrear alimentos de troco (millo, patacas…) para unha casa con abondosas meniñas e meniños que manter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tiven a sorte de coñecer a que posiblemente foi a derradeira das entrañables “siñas” que nomea Castelao, a siña Carme a Montañesa. Coa altura de anos que esixe ese tratamento de respecto, conservaba os sinais de muller guapa e galana, e a súa presenza enchía calquera das tres últimas prazas de abastos da vila. Mentres che preparan o peixe, hai tempo a falar e eu aprendín moito dela. Foi quen me narrou esa vida de adolescente e moza percorrendo camiños para vender e mercar. A gran intelixencia e a memoria ben conservadas permitíanlle facer as contas de cabeza e ser usuaria de móbil ata o punto de asombrar co seu manexo. Ela transmitiume saberes sobre peixes e mariscos, e consellos para elaborar pratos con sabores mariñeiros. Caldeiradas excelsas con peixe azul “cheo de sal” ou o engadindo dunha porción do fígado da raia  ao rustrido, que lle dá ao prato presenza e sabor diferentes. Tamén me falou do tratamento das xoubas grandeiras para conservalas uns días en limón, receita que eu modifiquei ata a converter no ceviche particular que moito me sabe. A matriarca de catro xeracións fixo a viaxe definitiva un día da Virxe do Carme, como signo especial para unha servidora do mar.

Co seu recordo quero louvar as mulleres rianxeiras do mar e da casa. As que foron nais, mulleres dos seus homes e heroínas da ribeira. Elas resultaron ser anónimas dúas veces.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Publicado en Guadalupe Rianxo, Setembro 2016

Advertisements