O SONO DO CASTRO

#fotopoemas

#poesiaminima

#haikus

 

Esperta o castro

para mirar os chantos

e volve ao sono.

 

POETAS PALESTINOS

#DiadePalestina

Desde que a voz amiga de Villán

me achegou as palabras

de Darwish, al-Qasim, Tuqan,

Yubrán e Zayyad,

amo as palabras palestinas

que buscan a morada

dos soños libres.

 

Rotundas e cargadas

dun perfume sutil a estrañas rosas,

coa forza combativa das espadas,

coa amargura que deixan as batallas

perdidas ou gañadas,

amo as palabras palestinas

que creou a xinea milenaria

e agroman dos poetas cando a terra

pide ser libre

e patria.

 

Ría de Arousa, no outono de 2003

En Intifada/ Ofrenda dos poetas galegos a Palestina, Fundación Araguaney, 2003

 

UN RAIO ENTRE DOUS ÚTEROS

#DíadeMiguelHernández

… se hundió en la noche el niño que quise ser dos veces.

M. H.

 

A túa vida foi raio entre dous úteros

un raio que encendía conciencias e xazmíns,

unha luz que esporaba ata o galope

o cabalo do tempo que outros agora viven

para chegares cedo e tarde a un novo útero,

o de pedras e reixas,

matriz que impide o sono

para que desde o soño non volvas cara atrás

buscando días prácidos en que atopar labercas,

a risa e mais o choro dos meniños,

co seu sangue inda novo cal xeada,

libre como un barbeito de papoulas,

e a árbore tallada dun corpo de muller.

 

Moraches o primeiro,

útero e casa propia

agro interior de trigos e de olivas,

salón de espera –terra e poesía-,

carne central de todo canto existe

dunha única saída cara ao mundo,

o niño ao que se acode por azar

que gobernan urxencias amorosas.

 

Ao segundo chegaches cando ao aire

lle voaron as plumas entre balas

que ocuparon a branda fantasía,

cando as mans se pecharon nos seus puños

e a luz quedou ferida.

Deste útero, Miguel, xa non naciches.

 

 

UN RAYO ENTRE DOS ÚTEROS

… se hundió en la noche el niño que quise ser dos veces.

M. H.

 

Tu vida ha sido un rayo entre dos úteros

un rayo que encendía conciencias y jazmines,

una luz que espoleaba hasta el galope

el caballo del tiempo que otros ahora viven

para llegar temprano y tarde a un nuevo útero,

el de piedras y rejas,

matriz que impide el sueño

para que en el ensueño no camines atrás

buscando días plácidos en que encontrar la alondra,

las risas y los llantos de los niños

con su sangre aún joven como escarcha

y libre cual barbecho de amapolas,

y el árbol torneado de un cuerpo de mujer.

 

Habitaste el primero,

útero y casa propia,

campo interior de trigo y aceituna,

salón de espera -tierra y poesía-,

carne central de todo lo existente

de una sola salida cara el mundo,

el nido al que se llega en el azar

que manejan urgencias amorosas.

 

Al segundo llegaste cuando al aire

le volaron las plumas, y las balas

ocuparon la muelle fantasía,

cuando las manos se volvieron puños

y la luz quedó herida.

De este útero, Miguel, ya no naciste.

 

En “4 del 27. Revista de poesía ZURGAI”,  xuño de 2010 (Centenario do nacemento de Miguel Hernández)

 

VOLTEXAR POLAS SOMBRAS

Natureza fermosa,

a mesma eternamente,

dille ós mortais, de novo ós loucos dille

que eles namais perecen.

 R.C.

 

Que importa se nos figos

ou na flor amarela das cabazas?

Pola rugosa calva dos penedos

levan as lagartixas a pancarta,

esa túa pancarta de silencio.

 

Todo o silencio é nome

e o teu nome é de vento.

 

Seméntante as pingotas da campá

cando a noite é máis mesta

ou cando o día é transparente e nidio.

E percórrente os nenos tras dunha bolboreta.

Estás no prado, no xardín, na sombra

e no bico máis lóbrego da terra.

Sei que habitas nas follas

do calendario azul de cada día.

 

Fíxose río o corpo que foi curvo.

Fíxose trono a voz que odiou aldraxes.

Fíxose mar a inmensidade interna.

 

Podes vir leve pola luz do día

con alas transparentes,

voltexar polas sombras como un canto ferido,

estremecer as follas como un paxaro morto,

e chegarnos ás bocas

sabendo ó mel das uces e ás cereixas…

Sempre como unha prímula que loce

no esquío van dunha recén casada,

agrándaste na noite como o canto dun grilo

e mollas como a auga.

 

Do poemario Rosalía do espello, Fundación Rosalía de Castro, 1985