DITADURAS E DISFRACES

 

En Tlaquepaque

fomos ver o exiliado

que estaba descansando no seu xardín

entre as flamíxeras flores dun flamboián

e a pequenez dun colibrí

catando azúcar.

 

En honra ós mortos de tanto pobo e tanta dictadura

léronse textos nahuas

que soaban profundos

como saídos da ocarina

do ventre dalgún deus cocido en barro.

 

A tarde xa subía

agatuñando pola torada do xasmín

cando a voz patriarcal daquel guerreiro invicto

mesmo polos seus anos

cativou ó auditorio

coa metáfora.

 

“O dictador

mollou pluma no sague dos escravos

que adoitaban portalo

e escribiu un decreto sobre os seus lombos

prohibíndolle ó pobo disfrazarse.

Foi así como logrou entrar na historia

pois venceu definitivamente a Napoleón

e volveu dunha vez a Nefertiti

ó silencio da tumba.

Logrado este obxectivo

que el chamou militar,

volveu coa contraorde

de que o pobo podía disfrazarse,

agora de si mesmo,

con lentellolas, feltros e veludos”.

 

“Álbum de fotos” (1999)

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s