KENNINGTON ROAD

Do seo da taberna mana a música
e acordeóns e violíns
pola vidreira oeste
cortan a luz do sol en poliedros
e colocan no colo desta tarde
os últimos diamantes.

Veño de ver os cisnes polo Támesis,
de ulir os sabugueiros que ateigaron
o aire de branco olor
e de escoitar nos dedos dos abetos
os pianos do vento.

E téntame a taberna
coa súa bocalada de bafo quente,
coa música verquida por entre escumas de ale
e a invitación ás danzas que eu bailara de nena maia,
cando el soltaba a música en fervenzas
por riba das glicinias dos corredores
que facían a sombra
onde eu simbolizaba a primavera.

¡Canto tempo perdiches!, di o sangue
vertido das feridas dos cristais
que se derrama nos perfís borrosos
das cousas e os sabores
e o reproche fai ecos
na cor esvaecida que se esparexe,
nun harmónico acorde de cadencia final,
na derradeira gota de licor
que esvara pola copa e polos beizos.

Porque souben marcar cada poema que virou o meu mundo
cun pétalo de rosa
e deixar calendarios nas cortizas das árbores
para marcar o amor,
pero non souben anotar o día
nin a hora
nos que el tocaba para min
a derradeira música.

Oxford, maio de 1990

“Nas hedras da clepsidra”, 1993