UN ARQUITECTE PENSA A L’ALBA EN ROSALÍA/ UN ARQUITECTO PENSA NA ALBA EN ROSALÍA (Joam Margarit)

No 134 cabodano de Rosalía

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

UN ARQUITECTE PENSA A L’ALBA EN ROSALÍA

 

Sento cremar, gelada, l’estructura de ferro.

La miro, fosca i nua, com si fos una dona

a la que he estimat sempre.

La vida ha anat quedant-se sota el fred

dels hiverns a les obres.

He bastit edificis com vagons

amb esquelets de ferro. Grans vagons

que un dia tornaran a arrossegar

la gent cap a un final que ja imaginen.

Perquè tothom ha vist la veritat,

un reflex de llum freda en el bassal

d’aigües brutes del fons de la ignorància.

 

UN ARQUITECTO PENSA NA ALBA EN ROSALÍA

 

Sinto queimar, xeada, a estrutura de ferro.

Míroa escura e espida, igual que a unha muller

á que quixera sempre.

A vida foi quedando baixo o frío

dos invernos nas obras.

Construín edificios que son como vagóns.

con esqueletos férreos. Vagóns grandes

que un día arrastrarán unha vez máis

a xente ata un final que xa imaxinan.

Porque xa todos viron a verdade,

reflexo de luz fría nunha poza

de augas porcas do fondo da ignorancia.

                         (Tradución: Helena Villar Janeiro)

Poetas con Rosalía IV, 15 de xullo de 2009, 124 aniversario do pasamento de Rosalía de Castro.

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s