JOAN MARGARIT, PREMIO CERVANTES 2019, PENSA EN ROSALÍA (2009)

Serigrafía dixital de Luz Darriba

SANYO DIGITAL CAMERA

(Serigrafía dixital de Luz Darriba)

 

JOAN MARGARIT

(Sanaüja –Lleida-, 1938)

 

UN ARQUITECTE PENSA A L’ALBA EN ROSALÍA

Sento cremar, gelada, l’estructura de ferro.

La miro, fosca i nua, com si fos una dona

a la que he estimat sempre.

La vida ha anat quedant-se sota el fred

dels hiverns a les obres.

He bastit edificis com vagons

amb esquelets de ferro. Grans vagons

que un dia tornaran a arrossegar

la gent cap a un final que ja imaginen.

Perquè tothom ha vist la veritat,

un reflex de llum freda en el bassal

d’aigües brutes del fons de la ignorància.

 

 

UN ARQUITECTO PENSA NA ALBA EN ROSALÍA[1]

 Sinto queimar, xeada, a estrutura de ferro.

Míroa escura e espida, igual que a unha muller

á que quixera sempre.

A vida foi quedando baixo o frío

dos invernos nas obras.

Construín edificios que son como vagóns.

con esqueletos férreos. Vagóns grandes

que un día arrastrarán unha vez máis

a xente ata un final que xa imaxinan.

Porque xa todos viron a verdade,

reflexo de luz fría nunha poza

de augas porcas do fondo da ignorancia.

                       

En Poetas con Rosalía IV

 

 

 

[1] Tradución de Helena Villar Janeiro

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s