Acerca de Helena Villar Janeiro

Escritora, poeta, columnista de prensa e fotógrafa

#fotopoemas

#poesiaminima

#haikus

 

A canilonga

dirixe hoxe a descarga

que trae o mar.

Advertisements

POEMAS PARA ALFONSO BLANCO, PREGOEIRO DA LUZ

COMO O POETA

Para Alfonso Blanco, o amigo

 

Como o poeta

espertaches un día do cristal

e desde as esmeraldas do silencio

chegaches a este soño

de acompañar a grei cabo da rosa.

 

Como o poeta

libas ecos nos beizos dese pobo

que conduces e afastas

da tentación do vocerío gris,

de soprar bolboretas contra o aire.

 

¡Como me medro en ti e me renovo

na gota inxel de cada badalada

que vén do santuario

onde hoxe e sempre oficias de poeta!

 

 

En San Miguel dos Agros, polo San Martiño de 1992

UN POEMA NA ANTOLOXÍA “POETAS CELEBRAM EUGÉNIO DE ANDRADE”

A MATERIA DO AR

 

Trabalho com a frágil e amarga

matéria do ar

e sei uma canção para enganar a morte –

assim errando vou a caminho do mar.

Eugénio de Andrade. O peso da sombra

 

 

A materia do ar voada indómita

fai aos dedos das árbores

caligrafar poemas que logo edita

nesas nubes de estraña dramaturxia

que en plano cenital

van deitando o lirismo

sobre as tardes.

 

A materia do ar ingrávida invencible

danza tirando a folla

e os dediños das árbores

inda expresan mellor co seu espido

poéticas da dor que nos incitan

á aceptación da perda.

 

A materia do ar morte larvada

inda que perfumada e donosiña

insufla de elexía a vela branca

da barca que nos leva polo fío do tempo

cara ao esteiro do río.

 

PRESENTACIÓN DE “O LIBRO DOS LIBROS”

A convalecencia dunha pequena intervención ocular non me permitiu estar este serán na presentación de “O libro dos libros”, un volume de relatos que publicou a Editorial Galaxia (2018) no que tiven a honra de participar con narradoras e narradores de diferentes xeracións e estilos, e que resulta unha significativa polifonía arredor do mundo do libro, das bibliotecas, da literatura, das librerías…, é dicir, de todo o que o título suxire.

O acto foi pensado para facer unha pequena presentación do traballo de cada participante presente (Marilar Aleixandre, Andrea Barreira, Antón Riveiro Coello, Rosalía Fernández Rial) e un debate arredor do enunciado “Onde vai o relato?”  Non podendo estar na Librería Couceiro de Santiago como quixera, práceme “tirar do fío” para deixar unha reflexión sobre ambos aspectos, inda que teña xa perdida a riqueza do contraste. Así pois, o meu relato, “Evolucións”, é un tributo a don Ramón o Libreiro, que tiña en Becerreá o único espazo público promotor de cultura mediante o aluguer de cómics, contos, e novelas rosa e do Oeste. A narradora vai contando a transformación que fixeron dela as letras, desde esta lectura de alugar da infancia á literatura, a través de dous libros atopados na casa e posteriormente de dúas adquisicións persoais na xuventude, transformación paralela á que  traerá como sultado na vila a desaparición do espazo triangular de traballo que demarcaba a librería coa súa propia desaparición, a da albardería, do surtidor de gasolina e do reloxeiro.

Verbo da pregunta directoa sobre o relato podemos darlle dúas dimensión: onde está e cara onde camiña. O relato é, xunto coa poesía, o subxénero narrativo máis de noso. O desenvolvemento da prosa galega fíxose a través de grandes relatistas: Castelao, Dieste, Fole, Cunqueiro, Blanco Amor… Sen embargo, parece non espertar hoxe tanto interese entre as narradoras e narradores, que prefiren a novela como expresión dos seus diferentes mundos e proxectos. Cara onde camiña o relato? Eu augúrolle unha re-conquista de terreo, non só porque non debamos deixar esmorecer o que nos é máis propio, senón tamén porque se presta a unha lectura rápida e completa, feito que se avén aos condicionantes espazo-temporais que lle impón ao feito de ler a sociedade tal como a desenvolvemos.