Acerca de Helena Villar Janeiro

Escritora, poeta, columnista de prensa e fotógrafa

O CALDO, DE PORRETOS

Foi ver esta mañá cebolas novas nun posto ecolóxico da praza do mercado de Rianxo e acordarme do caldo de porretos, un deses caldos que se facían na época en que a verdura habitualmente usada neles era escasa. Tamén se recorría daquela ao de chícharos e ao de leituga, nunca este último da da miña devoción por excesivamente doce e pola textura que lle queda ao vexetal despois de cocido. Estes tres caldos non levaban fabas nin unto e, inda que admiten a graxa e sabor de carne que coza canda eles, quédalles moi acaído un bo aceite de oliva.

O que si conservan tales caldos alternativos é a pataca tronzada a cachiños para que solte a fécula e os faga máis espesos. Tamén podemos botar pola nosa conta, e segundo os gustos de cadaquén, de todo aquilo que case ben coa verdura escollida en solitario, pois ao non seren clásicos, poden facerse modernos. O de chícharos nunha desprezará un ramiño de herba hortelá, (Mentha spicata comunmente coñecida polo seu nome castelán de “hierbabuena” ) e o de porretos, unha saluguiña de allo e unha uñada de poo de cúrcuma.

Facer estas variedades ocasionais é o que trae de bo pasar polo mercado sen saber que se vai atopar ese día nin levar a lista da compra moi pechada. Aparecemos así na mesa con pratos que, ademais de ser sans, nos poñen en contacto emocional coa nosa infancia, coas vellas cociñas, cos cariños maternos, con esoutra dimensión difusa que xa empezan a ter as nosas vidas, cando menos a miña.

Imos comer o de hoxe antes de que arrefríe de máis.

Que boa pinta!