Acerca de Helena Villar Janeiro

Escritora, poeta, columnista de prensa e fotógrafa

HELICOIDAL

#fotopoemas

#poesiaminima

#tanka

 

Verte tan cerca

virou a tarde toda

helicoidal.

 

Remuiños de labios

soben bicar a lúa.

TRAS DA DORNA DE ULISES

                             

                               Me vine aquí a contar las campanas

                              que viven en el mar,

                              que suenan en el mar,

                              dentro del mar…

                                  Pablo Neruda

 

I

Sartaxes dorme virxe

como unha noiva alada entre gaivotas

cos xardíns, cos morangos e as froitas en alfaias

e coa dorna de Ulises entre a escuma.

 

Non hai mentira azul

que me arrastre ás túas augas.

Hai pulsación edénica

e un soño de cristal

por entre as esmeraldas do silencio.

 

Sexa a campá sen voz da sima túa,

o paxaro mollado,

a oración,

ou a rosa,

quen me cinga a guirlanda nos cabelos

da espera.

 

II

¡Como me medro en ti, oh mar, e me renovo

en cada gota, en cada gran area

e na media verdade das colores

da túa pel de cristal!

 

No verde azul que quere ser pupila

do teu ollo de mar,

vólvome transparente

coa ingravidez do peixe que se escorre

na tona do silencio

e preparo os amores

e o búcaro encarnado

para Ulises…

 

Dime, oh mar,

qué fixeches na ausencia

co cofre dos lirismos abrollados á luz

polas mil regandixas do crepúsculo.

 

Repouso azul, desexo de existencias

e ourive de reloxios,

dime que tes gardado para min

a Ulises nas escumas.

 

III

Toco esta soidade tan amante

como os días máis claros

e os pétalos da rosa.

 

Sinto a dor de tecer e destecer

a esvarar polos dedos

e teño os labios cansos

de soprar bolboretas contra o aire.

 

E percorro xa núa a túa area,

durmo o meu soño azul

e navégote, oh mar,

co corpo aberto.

 

IV

Silente mar, recórtame na tarde,

co gume horizontal do teu coitelo.

 

Debúxame na area como froita madura,

cállame e petrifícame

no tornasol dos nácares.

 

Esténdeme o cabelo pola color do aire,

péchame o voo con todas as gaivotas

e lévame na dorna das escumas

onde gardas a Ulises.

 

E mañá saberame a boca a mar

e o día será branco e será lene

igual que as ás do vento,

e estará acugulado

de campás e de rosas.

 

O cadrinfollo,

a abella

e o paxaro

canda os tombos da escuma

mudecerán os remos

e inzará a claridade.

 

E Ulises ha bogar co seu silencio

e a forza dun titán

traendo no seu colo unha humidade nova

e esquivando pereno nas sereas

que ergueron os seus cantos ás alturas.

 

V

Desde que Ulises me acariñe os seos

e me fecunde o ventre

ben sazonado nos recantos verdes

do teu colo de mar,

eu xa non soñarei con ledaíñas,

rouqueiras,

espenucas,

furnas,

fríos…

 

Cando traias a Ulises

entre as rachadas sabas das túas ondas,

tendida,

virxinal,

posuída

e fecunda,

durmirei anegada de escumas nas illargas.

 

En Boletín Galego de Literatura (13), Universidade de Santiago de Compostela, 1995