FINAL DO LOITO

Feijóo proclama que se ha acabado el duelo por el PP. (El Correo Gallego, 5 de maio de 2019)

Inda tendo o presidente un marcado cariz conservador, se cadra fixo ben en  levantar o loito de vez, sen necesidade de “alivio” entre a tristeza e a euforia. No país que goberna –e non só- homes e mulleres patentizaban o dó  por medio do loito. Diferentes como en case todo, eles levaban brazalete ou tira na lapela da chaqueta, ambos negros e ao lado do corazón. Elas vestían de negro rigoroso cunha etapa transacional, o alivio, de cor grisalla. Despois só había que controlar os tempos. Cada grao de parentesco acarreaba un periodo que ía de seis meses a dous anos. As viúvas levábano xa para toda a vida e, en xeral, as mulleres adultas pasaban por varias mortes na familia e tampouco non o daban quitado.

Para os homes arrebolar o peso do loito  era algo máis complicado, pois non sempre andaban de chaqueta. E cando era longo e pesaba de máis, había que marcar publicamente o final para poder vivir con alegría e sen complexos. Por iso, Toño de Guilfrei, que perderá a seu pai había dous anos, trouxo a facer un traxe para lucir no primeiro baile que acaía coa data do cabodano, un día 29 na feira de Navia. Inda que tivese que se desprazar arredor de 40 quilómetros, quedaría libre de tanto dó e de tanta historia. Non era posible meter un traxe máis para a data, pero tanto insistiu na necesidade do rito de liberación, que foi quedando o doutro que non tiña penas urxentes que tirar. Iso si, na miña casa prohibiuse daquela poñer loito morrese quen morrese para non ter que quitalo.

Pois ía eu a que, se cadra, fixo ben o presidente en levar loito menos dunha semana para gozar un pouco da vida. Non sexa que se lle presente outro e outro, e non dea xa desamecido.

Advertisements

CONTRADISCURSO DO TALLO

O tallo fora a arma esgrimida contra a autoridade por unha mestra represaliada que volvera ó Val de Tortes para sobrevivir na humilde casa dos seus onde tiña caldo quente. Non se sabería que a había, se non fose porque cada dous de maio deixaba a un lado o recato e predicaba desde o corredor contra a Guerra da Independencia.

-Mirade que desgraza se fosemos franceses! Aí tedes o espello dos que emigraron aló. Fixádevos no seu coche e nos cartos que ripan do peto diante dos vosos fociños. Preguntádelles polo transporte público, pola sanidade que os atende e pola educación que reciben os seus fillos. E despois mirádevos, curándovos con menciñas e alumándovos con luz de carburo, cando a tedes. Claro que vos podedes consolar con que sodes españois. Non vos cansedes de repetilo. Matade o único galo que podedes comer en todo o ano e celebrade como merece o “Día da Independencia”.

Os veciños non lle daban importancia a un discurso estrafalario, pero a blasfemia antipatríotica chegou a oídos de quen o entendían e a forza pública tomou as inmediacións daquela casiña na seguinte efeméride. Ela viuna cerca do curral e afinou mellor un discurso que non pasou de dúas ducias de palabras. Mandáronlle baixar e resistiuse apuñendo que, a pesar de todo, tamén sabía ser Agustina de Aragón e non se rendería. Daquela, botaron a porta abaixo e apresárona na cociña, onde utilizou como arma de resistencia á autoridade o banquiño miserento.

Aquela noite durmiu na cadea.