#fotopoemas

#poesiaminima

#haikus

 

A canilonga

dirixe hoxe a descarga

que trae o mar.

Advertisements

POEMAS PARA ALFONSO BLANCO, PREGOEIRO DA LUZ

COMO O POETA

Para Alfonso Blanco, o amigo

 

Como o poeta

espertaches un día do cristal

e desde as esmeraldas do silencio

chegaches a este soño

de acompañar a grei cabo da rosa.

 

Como o poeta

libas ecos nos beizos dese pobo

que conduces e afastas

da tentación do vocerío gris,

de soprar bolboretas contra o aire.

 

¡Como me medro en ti e me renovo

na gota inxel de cada badalada

que vén do santuario

onde hoxe e sempre oficias de poeta!

 

 

En San Miguel dos Agros, polo San Martiño de 1992

UN POEMA NA ANTOLOXÍA “POETAS CELEBRAM EUGÉNIO DE ANDRADE”

A MATERIA DO AR

 

Trabalho com a frágil e amarga

matéria do ar

e sei uma canção para enganar a morte –

assim errando vou a caminho do mar.

Eugénio de Andrade. O peso da sombra

 

 

A materia do ar voada indómita

fai aos dedos das árbores

caligrafar poemas que logo edita

nesas nubes de estraña dramaturxia

que en plano cenital

van deitando o lirismo

sobre as tardes.

 

A materia do ar ingrávida invencible

danza tirando a folla

e os dediños das árbores

inda expresan mellor co seu espido

poéticas da dor que nos incitan

á aceptación da perda.

 

A materia do ar morte larvada

inda que perfumada e donosiña

insufla de elexía a vela branca

da barca que nos leva polo fío do tempo

cara ao esteiro do río.