AMO DUNHA MULLER

25-XI-2017
Se algún deus alevoso vén predicarche á orella
que para seres grande te debes facer amo
dunha muller, espanta axiña a idea.
Porque tamén ti es carne compartida de nai
que te pariu con dor de gran ferida.
Advertisements

XV ANIVERSARIO DA CATÁSTROFE DO “PRESTIGE”

EN ESTATUAS DE SAL
 
Que demitan os polbos e os percebes,
o arroaz e o golfiño rebozados,
os cormoráns moñudos,
os corvos revestidos con chupa de etiqueta,
as gaivotas de fóra do papel…
 
Que demitan as xoubas,
os alcriques,
a xarda,
a maragota,
a robaliza,
as ameixas,
os croques,
as navallas…
 
Que demitan tamén os aparellos
que se rañan ociosos nos alpendres dos mariñeiros e mariscadoras,
as dornas,
as chalanas,
as furgonetas que levaron peixe
en ventres como úteros de mar…
 
 
Que demita o salseiro e a ardentía,
as ribeiras de estética lunar,
os bidóns pestilentes,
a rula e o peirao,
as voces roucas dos subhastadores…
 
Que demitan os ventos e as correntes,
as ondas e as mareas,
a latitude norte,
a lonxitude oeste
e a verdade.
 
Que os preclaros prebostes volvan a súa cabeza
para ver o milagre de tanta demisión
e queden convertidos, por curiosos,
en estatuas de sal.
 
Fisterra, 26 de decembro de 2002
 
En “Negra Sombra”, VV.,Xerais/Espiral Maior, 2003
En “A pie por la Costa da Morte. La Galicia Atlántica”, Josep Maria Espinàs i Massip, Edhasa, 2004

NON É DOADO O CANTO EN REBELDÍA

Mentres o mar se achega manso a unha praia arousá

a me bicar os pés

e sangran as camelias a beleza encarnada

que a terra lles achega ata as raíces,

aló ao lonxe matan o futuro

dentro das criaturas que a derrubos e a balas

arrepían co último laído, cando non é ao mar

a quen o seu silencio corroe nos abismos

en tanto que non cuspe os seus cadáveres

a un areal que os vara

e alí os colle alguén, os leva á supultura

e lles recobra o nome esvaecido

nas augas do seu tránsito.

 

Porque a xeometría non contaba

nin cos perfís de Alepo

nin cos planos crebados por pinchos e coitelas,

nin cos millóns de pingas que se xuntan na beira dunha onda

e soldan aceiradas ese borde

que gadaña os navíos de xoguete  a trasportar fuxidos

a quen a morte lles importa pouco

se non a pode mellorar a vida.

 

Non é doado o canto en rebeldía

se oes cantar o merlo,

comes pan

e miras para a lúa

sempre na mesma fiestra onde te agarda

cama quente e mulida.

 

Non é doado o canto,

ningún canto,

se o sangue é a navalla que te crava

para que xa por sempre negues o paraíso,

calquera paraíso,

incluso o da habelencia de poeta.

 

Publicado no nº 20 da Revista Lucense de Poesía Xistral, ano 2017

DÍA MUNDIAL DA POESÍA 2016. HOMENAXE A MIGUEL HERNÁNDEZ NO 75 CABODANO DA SÚA MORTE NO CÁRCERE COMO PRESO FRANQUISTA

HABITACIÓN DA SÚA CASA DE ORIHUELA

O MILAGRE DA ANAINA

Alondra de mi casa,
ríete mucho.

Miguel Hernández.

 

¿Como cantar desde unha cela impía

cantigas de esperanza, anainas de sosego,

soñar esa xeada que cae limpa nos campos,

entre insomnios e reixas?

 

¿Como evocar lavercas, azahares,

xasmíns ou risas no silencio escuro

coutado por angustias e dolores,

paredado con medos?

 

¿Como non escachar tan pronto a pluma

ousa citar o lume desde o frío,

os bicos desde a ausencia

e o xílgaro máis libre desde a gaiola inmunda?

 

¿Cómo pedir amnesia para os males

cando o cofeo da perversidade

e a pezoña inxectada nos derrota?

 

Pero a anaina, poeta, ti si sabes

que é milagre profano,

que sae do profundo –risa pluma por pluma

e se grava na lúa

para canda ela gatuñar montañas,

e chegar ao barrelo no que dormen

os meniños de carne aleteante,

primeiro o teu Manuel e sempre outros.

 

Eu tamén sei que a anaina da cebola

deixou plumas branquísimas no aire

para apearse del aquela noite

na que eu cumpría dezaoito meses

e ti marchabas cara á eternidade.

 

E pegóuseme ao sangue noviño coma o orballo

e nel prosegue señardosa, quente,

libre como un barbeito de papoulas.

FIGUEIRA QUE SOBREVIVIU A MIGUEL

Abuín, xaneiro de 2010

MEMORIAL DAS VÍTIMAS

1406721065_007140_1406721289_noticia_normal

I

ÓSOS

Levouno a catropea a man armada
arrincándoo da casa como a esa viga mestra
que terma do edificio.

Tiroteado,
intentou despedirse con escrita de sangue
na pel dunha nogueira á que abrazou
para non morrer só.

Tirárono na zanxa e foi espíndose
ata chegar a unha aramiada de ósos
mondos igual que pedras.
A caixa daquel peito
perdeu un día o derradeiro aire
que se elevou da gabia
como elexía que esparexe o vento.

Florearan á beira da cuneta as margaridas brancas
que medraran en terra de cadáver
mais ninguén sospeitou cal era o esterco.
E, en canto a terra asimilou os ósos,
callou definitivamente xa no olvido.

Inda aos seus asasinos
os honraban coroas de loureiro.

 

II

BOTAS

Despois de tres disparos que as fixeron tremer,
as botas souberon que perderan,
a calor que dá o trote aos pés dun perseguido.

Xa pechadas nun foxo,
souberon que perderan, aos pouquiños,
as células da pel que custodiaban,
da carne
e dos tendóns.

Na súa fixación á terra dura por tempo sen medida
esqueceron os ósos que gardaban,
-astrágalos, falanxes-
suxeitos aos artellos.
E soubéronse
elas mesmas perdidas na humidade barrosa.

Xa non tiñan lembranza
cando as recuperaron coa osamenta
e se moveron en segunda vez.

Así desmemoriadas
son Historia.

III

LUGARES

“Terribilis est locus iste…”

No castelo batido por un mar que acompasaba o ritmo
aos vergallos que atizaban dentro,
soaron berros longos que souberon
recoller as buguinas e as entraña das pedras.

¡Canta dor cobre o olvido
mentres os mortos cruzan o luar
brillando como nácar a sol pleno!

Se oiramos as voces que esterrexen,
se a memoria abrise o labirinto
que nos conduce a tanto masacrado,
leriamos as listas deses homes como versos dun salmo
e unha figueira vella
que aturou extramuros todos os vendavais
volvería dar sombra
e figos doces.

SANYO DIGITAL CAMERA

Publicados na revista de poesía DORNA, nº 38, 2015