REFLEXO

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Medrara na ribeira sentindo o olor do mar, a lenidade dos paxaros e as historias da mariñería que contaban os xubilados tomando o sol no banco. Botaba en falta sentir as pisadas dos humanos, as rodas das bicicletas, a velocidade dos patíns, o tacto dos balóns ao rebotaren… Tamén lle gustaría xogar á escondedela para ser e non ser. Estaba canso de agardar polo aire, de se acanear nel, de servirlles ás pingas de escaleira. Un día que mirou como caía a chuvia en segundas do seu colo, viu que estaba no chan, onde quería estar, ser e non ser, e sentir as pisadas dos humanos…

Advertisements

7. BOLBORETA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Naceu flor longa e delgada como unha bágoa desimulada e lenta. Sentiu o cofeo dos insectos canda o arrecendo que soltaba. Renaceu como froito que se foi arrepiando mentres sentía medrar dentro a semente trilliza que o inchou polo verán. Sentíase seguro resistindo os baqueóns do vento. Disfrutada das pingas da chuvia que o orlaban de diamantes cando o sol regresaba do trebón. Coñeceu a vellez cando marchou rodando polo souto. Abrírono unhas horas e o peso do seu ventre baleirouno. Para morrer, escolleu ser  xa efémero e fermoso como unha bolboreta.

6. ALFAIA

IMG_5351a
A auga estaba chea de subir e baixar, de nacer e morrer, de estar quieta e de andar, de estar soa e habitada, de pintar de azul e dar transparencia, de expresar risa e dor, de ser imprescindible e malgastada, de ser sagrada e libre… De limpar, de cocer, de estar sápida e insípida, de apagar lume, de ser forza bruta. E, sobre todo, de buscar todas as formas da beleza. Dixo unha tarde que levaba toda a vida no sarillo da vida desde moito antes da vida e que quería ser outra cousa. E nesa tarde, co canto do paxaro, converteuse en alfaia.

5. BARCO

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Primeiro trouxeron o poste e plantárono como unha árbore inerte. Despois aseguraron nel un cabo para que circulase a rapidez invisible. Máis tarde edificaron ao seu carón unha casa e os operarios deixaron unha fochanca que se supoñía eterna. Finalmente choveu, choveu e choveu. Daquela obrouse o miragre da aparición dun barco que se dispón a marchar para unha ribeira libre.

MOEDA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

O construtor fixo oco ao rosetón que os vidreiros adornaron con todas as colores ata encheren a igrexa de luz tornasolada. Mais tamén era un ollo vixiante de como o ben das almas se poñía alí á venda, e pasaban os dezmos e as primicias que espantaban todo aquel esplendor. Foi el o que rezou para ser fiestra pecha, para non enteirarse de tal mercadoría. Despois caeu na conta de que, como castigo, lle impuxeran de paso fasquía de moeda.

3. POEMARIO

OLYMPUS DIGITAL CAMERACando chegou á adolescencia, sentiu rozar a casca da súa pel de xeito novedoso. E soubo así que o amor se lle achegaba agurgullando como a auga das fontes. Nas tardes de paseo das parellas máis novas notou que aquel amor deixaba cicatrices tamén na súa pel, que co tempo medraban igual que ela medraba, como medraron sempre as cicatrices que vai deixando o amor ata se converter nun poemario.

2. FIGUEIRA

10695151_4675684225767_1221636603_nTivo que estar no chan para cumprir o seu desexo en vida. Na beira da alameda, xa tumbada, fórona transformando o pés dos transeúntes alleos á ambición da afortunada folla de plátano de sombra que sempre quixo ser dunha figueira. Cantas veces as persoas que nos pisan colaboran connosco a conseguirmos soños imposibles. Cantas veces os soños imposibles se cumpren a pesar de que pasou o tempo de que fosen.