ERGUER O TEMPO

#fotopoemas

#poesiaminima

#haikus

 

O orangután

ergue o tempo nos brazos

e o xardín xoga.

AMANITA MUSCARIA: A SÚA CAPACIDADE DE EVOCACIÓN

Pasoume o pasado setembro -2004- en terras árticas, cando o norte de Escandinavia vai ao trote cara a noite trimestral. Sairamos en excursión desde a cidade norueguesa de Tromso para ver os fiordos e catar en Brensholmen un dos temerosos cangarexos que, adubiado en salsa de eneldo, dá para o probaren ducia e media de comensais cando menos.

Ao chegarmos a Larsgen deixáronnos baixar para que mirasemos unha paisaxe que aínda mantiña os últimos Heracleum lacinatum que no verán alcanzan porte de palmeira lucindo enormes flores afiunchadas. Mentres os compañeiros admiraban as formas daquel mar e as casas cubertas de terróns que había espalladas pola beira, eu púxenme a buscar cogomelos baixo dunhas pequenas matogueiras e dei cunha Amanita muscaria. Foi como recuperar nun intre a infancia que vivira nun reino agochado no tomo da enciclopedia que chegara de Buenos Aires a unha terra, por outro lado, ben parecida aos montes que estaba a pisar, onde tamén lucían nos capudres os rechamante froitos colorados.

Desde aquela, o cogomelo rubio das manchas brancas, alucinóxeno, que nos meus soños infantís protexía os ananos, ten para min tanto poder de evocación das montañas nórdicas como as páxinas da Gösta Berling’s Saga de Selma Lagerlöf, un libro que marcou a miña adolescencia, ou as notas de Peer Gynt de Edvard Grieg, de tan gratos recordos para quen isto escribe. E instalada de novo no noso outono, cada vez que sae ao meu paso unha Amanita muscaria, sinto outravolta a emoción das sirenas dos barcos que se escorren por entre unhas montañas que precipitan ao mar ríos que xa morren na nacencia. E como se fose unha buguina, percibo nela ese son especial que non sae da música do vento domeada senón da pulsión dun contrabaixo estraño que se perdeu na brétema.

O sabor da terra. Encontro cos cogomelos, 2005