OUTONO, PARTE DO EDÉN

#fotopoemas

#poesiaminima

#haikus

 

Quedou o outono

porque houbo un paraíso

e unha derrota.

Advertisements

POEMA MITOLÓXICO AO PICO SACRO

 

I

Ben deitamos de que os deuses e os heroes

subiron ás montañas buscando alí poder e soedade,

pois nos cumes naceron grandes mitos

despois esparexidos en chairas e valgadas

xa circundadas de domesticación

onde é menos doado

que o cosmos nos integre aos seus enigmas.

 

Corpóreos coma nós son eses cumes

con formas masculinas que o sol perfila ao erguerse

e a lúa feminiza pousándoos sobre a noite.

Igual ca nós gardan nos seus espazos

as moradas perdidas de toda a señardade.

 

II

Claudia Lupa romana, por desexo castrexa,

casara con Lobecio e parira a Privano

sendo dona de terras, de gandos e poderes

naquel tempo sen límites confuso como a brétema.

 

Sant Iago andaba errante nos sucos de Galicia

traído por discípulos na súa barca pétrea.

Buscaban Sar arriba un locus para o enterro

e acaía que fose no circundo lupario.

 

O milagreiro apóstolo xa salvara a Privano

dunha batalla acuática do arredor dalgún vicus,

e seguía camiño na barca ata que a terra

se impón como vereda que precisa xugada.

 

Xugada e sepultura. E a endeusada raíña

mandou parte dos homes a consultar en Duio

no templo de Ara Solis onde facer sartego

e era todo un engano que os levou á cadea.

 

Librounos dela un anxo que os volveu á raíña

e ela tenta mofarse unha segunda volta

ofrecéndolles bois do pico do Ilicinio,

que hoxe din Pico Sacro, para transportar pedra.

 

Un dragón custodiante da cova que dá ao inferno

prohíbelles o paso e eles erguen con brío

o talismán da cruz que rebenta o maligno,

mais descobren que os bois eran touros moi bravos.

 

Repiten o remedio de lles mostrar a cruz

para así amansalos e eles dobran as patas

dianteiras baixando as cabezas humildes

e con eles camiñan para os volver a Lupa.

 

En véndoos todos xuntos a soberbia raíña

préstase xa vencida a facer o sartego

no que Sant Iago garda repouso na Fisterra

que veu buscando en barca do outro lado do mundo.

 

Hai quen di que os bois mansos foron buscando o sitio

e subiron o carro ao cume do Ilicinio

para despois baixalo ao bosque Liberdvnvm

onde o sagrado corpo foi por fin sepultado.

 

 

III

Chámanos,  Pico Sacro,

Monte das Aciñeiras,

Ilicinio.

Chámanos ao teu cume

para mirar o sol que enterra o día,

e escoitar o amencer que resga a noite.

Chámanos cos ecos que entretecen

tambores percutidos polo tempo.

 

Sairán os ancestros dos ancestros

pechándonos o paso ao noso soño,

pero ningún ser libre existe sen batalla

e na ascese podemos ripar das flores brancas

talismán avogoso contra os dragóns e serpes

que se agochan nos pregos da memoria.

 

Chámanos, que subimos

a abrazar o universo.

Publicado en Pico Sacro. ferido polo lóstrego e a lenda, Alvarellos Editora, 2017

 

 

 

 

HOMENAXE A ZECA AFONSO NO 25 DE ABRIL

Cando a música aniña

nun poeta

e el se volve

profeta

da emoción solidaria,

a humanidade aprende

a xogar coa inocencia

da súa voz espida

dirixida

a iluminar o mundo.

 

E de súpeto o xogo

inflámase de cores

e todas as bandeiras

son como papaventos

voando na irmandade de dolores

presaxio de contentos.

 

Na humidade  do oprobio

a calidez do sol no canto soa.

Arco da vella da fraternidade:

mudo o fusil co caravel na boca.

NO DÍA INTERNACIONAL DAS MONTAÑAS

 

Son río que paríu un manancial

de prado con narcisos

que a primavera borda nos Ancares,

río que escorregou por esmeraldas

nas saias moles onde chega o amor

cegar nos intres amorosos galos

que por amar non senten vir a morte.

 

Na rosa azul e branca deses montes

como en día de chuvia

sentinme deslizar bicando pétalos

de calizas azúis, de seixos brancos

de árbores sen idade.

 

Eu son un dos seus ríos,

aquel que veu desembocar máis lonxe

sentindo a señardade da nacencia.

DEIXAR O TEMPLO (Tetraloxía)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I

Pasa a auga de noite
polos ollos da ponte.

Non sei de onde viña,
porque daquela non era miña.

Sen saber onde vai dar,
xuntareime con ela no seu cantar.
II

Misteriosas mulleres
que falaban de bálsamo e ferida
chegaron ao meu soño para un ágape
deixando esparexidas palabras pola casa.
Lenes, festivas, tristes, duras, acusadoras,
quedaban engarzadas nas paredes
brillando como lámpadas
e aos poucos ocupaban todo o espazo
co perfume que fai da casa templo.
Non sempre ao espertar se acaba o soño
e eu estrañei a casa que me apagou a voz
tras o paso daquelas oníricas mulleres
que deixaron enreixadas as xanelas
e esqueceron poñerme pechadura.
III
Pronunciáronse as cousas que me queren
moi señardosas: “¡Vaste!”
Non vale a negación
se acariñas as táboas, as paredes e os mobles
para deixar pegadas baixo o póo
que o sagrado apaxoa sobre as cousas.
Fóra cantaba o río no solpor
co laúde que pon compás ás ninfas
cando o aire arrecende a despedida.
IV

Polos ollos da ponte
pasa a auga de noite

Porque daquela non era miña
non sei de onde viña.

Xuntareime con ela no seu cantar
sen saber onde vai dar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Publicado na revista de poesía Xistral (nº 18, ano 2015)