HILDEGART

IMG_4468

No imaxinario feminino que meu pai puxo ao meu alcance de nena estaban Rosalía, Concepción Arenal, Pasionaria, Rosa Luxenburg e a señorita Hildegart. Rosalía estaría en todos os fogares galegos. Concepción Arenal non creo que suscitase moitas diferencias de aprezo. As outras tres eran mulleres brillantes dos tempos da II República e poucas nenas as coñecerían, por rexeitamento ideolóxico da casa ou por ocultamento por medo, como os desaparicidos familiares.

Hildegart Rodríguez Carballeira, adiantada ao seu tempo e cun tráxico final a mans de súa nai aos 19 anos, que tampouco me foi ocultado, naceu en Madrid o 9 de decembro de 1914. Era filla da ferrolá Aurora Rodríguez Carballeira e dun pai que se limitou a participar na súa concepción por decisión materna. Tivo a educación esmeradísima, procurada pola nai que apetecía programarlle a vida, que nunha rapaza superdotada produciu froitos ricaces moi temperáns. Os tempos eran relativamente propicios para a promoción das mulleres que máis tarde se verían de novo interferidas polo segregacionismo da Sección Femenina. Hildegart representou e defendeu os valores esenciais do compromiso social –moi fundamentalmente co seu xénero- para facer avanzar a sociedade e consolidar a xustiza social. Finalizara os estudos de Dereito aos 17 anos, sendo militante socialista desde os 15. O partido acabouna expulsando polas esixencias nos comportamentos éticos dos seus membros. Foi activista da reforma sexual ocupando a secretaría da “Liga Española por la Reforma Sexual”, presidida por Gregorio Marañón. Hildegart defendeu o divorcio, a anticoncepción e a liberación feminina de toda clase de tabús e prohibicións sexuais considerando que este conflito superaba en importancia a todas as revolucións que fixera a humanidade.

Estamos no centenario do seu nacemento e varias institucións galegas promoven a conmemoración. «Alternativa Socialista Cli-As Vigo” fíxolle estes días unha homenaxe nas redes sociais. O “Ateneo Ferrolán” celebrará un Congreso dos días 6 ao 8 de decembro, simultaneado con dúas exposición, biográfica e bibliográfica, actividades culturais, e unha homenaxe final á súa figura. Este Congreso pretende contribuír de paso á recuperación da historia do pensamento feminino e dos movementos da liberación da muller no século XX.

Publicado en El Correo Gallego (25-07-14)

ANGROIS

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Todo debera ser distinto.

A Grandeira non tiña que estar na vía.
A traxedia debera andar en folga.
A morte debería rexeitar tal convite.
O reloxo non podería marcar aquela hora.
O tren debía chegar cando partiu.

Todo debera ser distinto.

Pero non foi así,
¡e como nos desgarra, sangra e doe!

Aínda que o noso corpo non fose magoado
nin nos tocase o gume da perda irreparable.

Así nos doe
e doerá por sempre,
Angrois.

HOMENAXE A XOSÉ CHAO REGO

Xosé Chao Rego recibirá esta tarde unha homenaxe na súa terra, Vilalba. A Asociación Xermolos e a Irmandade Manuel María da Terra Chá organizan este acto de colocación do Noveno Hectómetro Literario, dedicado a el, ás 17:30h. no Paseo dos Soños do Muíño do Rañego á beira do río Madalena.

Xosé Chao Rego é unha personalidade singular da nosa cultura. Destaca polo cultivo do ensaio sobre temas teolóxicos e de antropoloxía social. O seu traballo por unha igrexa galega, que asumise o idioma como lingua da gran maioría dos crentes e a nosa realidade social e ambiental para encarnarse, foi unha dedicación constante no seu labor intelectual e na praxe evanxélica. A súa personalidade afectiva e conciliadora está detrás de moitos proxectos colectivos durables, entre eles as revistas de pensamento cristián “Irimia” e “Encrucillada”. É autor prolífico de traballos de fondo bíblico e de obras comprometidas cos problemas teolóxicos do noso tempo, entre os que destaco pola súa actualidade  “A condición homosexual” (1999) e “O sexo, a muller e o crego” (2000). É autor tamén, entre outros moitos libros, de “Eu renazo galego. Ensaio sobre a identidade galega” (1983), que recibiu o Premio da Crítica Galicia, onde se recollen as reflexións do autor sobre un tema tan importante como desenvolver un pensamento crítico sobre as orixes culturais e ambientais do crente. A primeira Romaxe de Crentes Galegos celebrouse no Pedregal de Irimia, nacencia do Miño, como símbolo da recuperación da galeguidade espiritual e dese mesmo topónimo procede o nome dunha das revistas citadas. A súa dedicación á escrita levouno a colaborar na prensa con habitualidade. Por todo este traballo, foi distinguido coa “Letra E” pola Asociación de Escritores en Lengua Gallega (2002).

Profesor de Ensino Secundario no Instituto Rosalía de Castro de Santiago –cidade na que conta cunha rúa-, impartiu clases de galego deixando unha forte pegada no seu alumnado. Apartado ultimamente da vida social por razóns de saúde, acudirá esta tarde á homenaxe na que tomarán a palabra Rubén Aramburu, Marica Campo, Xosé Manuel Carballo, Xoán Xosé Fernández Abella, Daniel López Muñoz e esta que escribe. Actuarán os músicos Mini e Mero de A Quenlla, e o gaiterio Raul Galego. Dirixirá o acto Xulio Xiz. Parabéns ao amigo por unha mostra máis de recoñecemento.

Publicado en El Correo Gallego (18-07-14)